Zegening

Terwijl we op het punt stonden Italië te verlaten, zagen we overal in ons Toscaanse stadje lange rupsen verschijnen. Die rare kronkelende dingen bestaan uit houten panelen die aan elkaar zijn gekoppeld. De Italiaanse regering is onlangs gevallen, er wordt in april alweer gestemd en natuurlijk bloeien de nog lege verkiezingsborden overal door de laars. Het bijzondere hiervan is dat verkiezingsborden, anders dan in Nederland, niet compact op de hoek van de straat staan. Het zijn ongelofelijk uitgestrekte linten, soms deels op het wegdek, die de 50 meter meestal met gemak halen. Het anarchistische Italië wordt geplaagd door een inflatie aan politieke partijen – van traditionele tot volstrekt folkloristische – en je moet ze allemaal een plek geven. Een veeg teken als je denkt hoe delicaat het is om tot een stabiele coalitie te komen. Bovendien hebben Italianen hun buik vol van hun politici en klagen ze nu steen en been over die hinderlijke borden die hun schaarse parkeerplekken voor zich opeisen. Maar de linkse coalitie van Rome’s burgemeester Veltroni heeft andere zorgen aan het hoofd: zijn katholieke vleugel mort. De charismatische leider zou door zijn alliantie met de Radicali en de beruchte Marco Pannella, de deur hebben opengezet voor ongeremde euthanasie, abortus en het uit de strafrechtelijke sfeer halen van het drugsgebruik. Links ziet al het complot van de ’kerk van Ratzinger’ (de paus wordt allereerst als een Duitse activist voorgesteld) zijn contouren krijgen. Ach, de kerk. Overal in ons stadje is ze aanwezig. Via de kerkklokken natuurlijk, die vanaf half negen onophoudelijk lijken te luiden. Dan heb je de pastoren in zwarte soutane die je niet moet vergeten te groeten. Af en toe een processie of een begrafenisstoet te voet die zich richting de grote kerk op de Piazza ontrolt. En omdat er ergens nog een klooster is genesteld, zwermen regelmatig gerimpelde en verschrompelde nonnen door de straat. Als atheïst kun je nog altijd de andere kant op kijken, totdat de kerk naar jou komt. Maria, onze bejaarde buurvrouw, had ons al voorzichtig gepolst. Of we nog geloven? En voordat we een antwoord konden geven, vertelde ze dat dit een bijzondere dag was. Ja, om drie uur zou il Padre de straat aandoen om de huizen van de gelovigen te zegenen. Als blijk van tijdelijke integratie reageerde ik meteen enthousiast. Bovendien was een zegening niet alleen meegenomen, maar ook een daad van altruïsme voor degenen die na ons het huis zouden intrekken. En ik ben verzot op katholieke rituelen. Om vijf voor drie stonden alle buren voor hun deuren vrolijk te babbelen. De pastor en zijn hulpje verschenen in vol ornaat aan het einde van de straat. Maria leek nogal zenuwachtig en greep in paniek mijn arm: „Sylvano, Sylvano, ik vergat te zeggen dat je moet betalen. Vijf euro of zoiets!” De pastor was een rustige en aangename man. Hij maakte een korte praatje met ons, stapte gedecideerd het huis binnen en las vanaf een geplastificeerde blaadje zijn tekst: „Ti benediciamo, Signore” Toen ons briefje van tien euro in de grote tas van het hulpje was verdwenen, zag ik door de deuropening onze eigen Maria in de tuin tevreden knikken.