Personeel is schaars op Wadden

Ondernemers op de Waddeneilanden zitten te springen om personeel. Zaterdag bracht de boot een lading kandidaten van de vaste wal.

Twee meisjes hebben ervaring in de horecazaak van de ouders van een van hen. Nu willen ze een nieuwe uitdaging, vertellen ze de uitbaters van restaurant ’t Golfje op Terschelling. Die nemen het tweetal vanachter een tafeltje in het dorpshuis op Terschelling West geïnteresseerd op en noteren hun namen.

170 vastelanders uit de bakken van het Centrum Werk en Inkomen namen zaterdag de boot. Het CWI organiseerde speeddatebijeenkomsten op de vier Friese Waddeneilanden. Een service voor de werkgevers daar. Die hebben grote moeite personeel te vinden. Zo’n 300 banen werden er zaterdag aangeboden, op Terschelling, Ameland, Vlieland en Schiermonnikoog. Veel seizoenswerk in horeca of winkels, met uitzicht op een langer en vaster dienstverband en vaak inclusief kost en inwoning.

De meeste werkzoekers zijn scholier of student. Ze zien er uit als op een schooldag. Spijkerbroeken, afgetrapte schoenen, rugzakken, trainingsjacks. „Dat is de jeugd”, zegt Diana Spanjer. De eigenaresse van de Spar, zelf 32, kijkt er wel doorheen dat haast niemand iets netjes heeft aangetrokken. Zij let op mentaliteit en dat is al moeilijk genoeg. „De jeugd van tegenwoordig is steeds minder gewend. Op hun zeventiende, achttiende hebben ze nog geen baantje gehad. En ze zijn snel moe.” Terwijl het aanpakken is, helemaal als straks het Oerolfestival losbarst. „Van de een op de andere dag gaat de omzet drie keer over de kop.”

Bij de Spar kunnen ze zes tot tien seizoenshulpen gebruiken, maar ze werken eigenlijk het liefst met een vaste groep eilanders. Eigenaar Jacob Spanjer: „In de winter kunnen die rustiger aan doen, maar in de zomer heb je er wat aan.”

Het CWI maakt na afloop bekend dat zestig deelnemers van de bootactie meteen een contract hebben gekregen. De vraag is hoe lang ze blijven. Werkgevers hebben grote moeite om personeel van het vasteland vast te houden. Zo’n eiland is toch wel ver van huis. En de verlokkingen van het uitgaansleven, met drank en drugs, liggen op de loer.

„Zie maar of je komt”, zegt Bert van Zanten tegen een van de jongeren bij zijn tafel. De kandidaten hebben een gratis fiets om ’s middags bij werkgevers langs te gaan. Maar Van Zantens eetcafé De Boschplaat is ver fietsen. Het zit in Oosterend, de verste uithoek van Terschelling, ver van het bruisende hart. In 27 jaar zag Van Zanten zijn personeel komen, maar even snel weer gaan. Een meisje had in een week al vijf vriendjes en was in mum van tijd zwanger. Toen ze vervolgens bleek te scharrelen met de plaatselijke drugsdealer liet Van Zanten haar haar koffers pakken. „Een joint maakt me niet veel uit. Maar drugs tolereer ik niet.”

Bij een ander, die ’s morgens niet kwam opdagen, ging hij kijken. Hij vond een briefje op de wastafel van het personeelsverblijf boven de zaak: ’Als je dit leest, zit ik al op de boot’.