Vakantie van kerk voor armen in Assen

De armoede lijkt wat af te nemen, blijkt uit onderzoek van Kerk in Actie. Veel kerken zorgen ervoor dat mensen met weinig geld toch op vakantie kunnen. Zoals in Assen.

’De penningmeester weet wie er vakantiegeld doneert”, zegt vertrouwenspersoon Wil Louwes (70). „En ik weet wie er geld ontvangt. Zo blijft het anoniem.”

In Assen zamelen zes protestantse kerken en een rk parochie vakantiegeld in voor alleenstaanden en gezinnen die leven rond het bestaansminimum. „Ik vind het niet eerlijk dat zij niet op vakantie kunnen”, zegt Louwes geëmotioneerd.

Ze startte in 2001 de actie ’vakantiegeld samen delen’ in de kerkgemeente Assen-Noord. Het idee kreeg ze door een soortgelijk initiatief in de Drentse gemeente Peize, waar haar zus woont.

De actie begint ieder jaar in februari, met oproepen in het kerkblad en tijdens kerkdiensten. Als in mei en juni het vakantiegeld arriveert, komen ook de eerste aanvragen binnen van mensen die een bijdrage willen ontvangen. Louwes: „Vooral in het eerste jaar was het spannend of er genoeg geld binnenkwam om iedereen te helpen”.

Vorig jaar ontvingen 79 gezinnen en alleenstaanden tussen de tweehonderd en vierhonderd euro, afhankelijk van de gezinssituatie. In totaal brachten de kerkleden daarvoor 22.600 euro aan vakantiegeld bij elkaar.

Wie het nodig heeft, komt in aanmerking voor ondersteuning, kerklid of niet. „God zegt toch ook niet: jij hoort er wel bij en jij niet”, zegt Riet Hes (66), diaken van de Jozefkerk.

De criteria voor deelname zijn simpel: een minimuminkomen en geen of heel weinig vakantiegeld. Soms vragen mensen zelf om hulp, soms dragen diakenen kandidaten voor.

„Ik zie de tranen in de ogen springen als mensen zien hoeveel geld er in de envelop zit die ik ze geef”, zegt Louwes.

„De meesten reageren bescheiden en zeggen met enige gêne dat ze vorig jaren ook al een bijdrage hebben gehad. Soms hebben mensen het niet meer nodig omdat hun schuld is gesaneerd. Een ander wordt 65 en ontvangt aow.” Er komen ook nieuwe gegadigden bij. Hes vraagt hun vooraf of ze de officiële papieren met inkomsten mag zien.

Kerklid Anneke Ãœlgüt-Bakker (49) belandde in 1995 in de bijstand. Ze moest in 2006 met haar man en twee kinderen van 10 en 12 – na aftrek van vaste lasten – rondkomen van vijftig euro per maand. Haar man had nog geen verblijfsvergunning en dus verviel haar recht op huurtoeslag. Sinds kort werkt haar echtgenoot parttime. Ãœlgüt weet nog goed toen ze in 2001 voor het eerst een envelop van Louwes kreeg. „Vijftig, misschien wel honderd gulden dacht ik te ontvangen. Zevenhonderd gulden zat er in. Ik was helemaal lamgeslagen.”

Ãœlgüt werkt nu zelf als vrijwilligster bij de Stichting Budget Support. Daar adviseert ze mensen met lage inkomens en helpt met het invullen van formulieren. „Ik heb zelf betere tijden gekend, maar blijf opgewekt. Van het extra geld huur ik elk jaar een week een vakantiehuisje van particulieren in Ootmarsum. Ook mensen die niet werken, moeten er af en toe even tussen uit.”

„Hoe de mensen het geld besteden mogen ze zelf weten”, zegt Louwes. „De een gaat een dagje naar Maastricht en de ander koopt een nieuwe fiets om er op uit te trekken.”

„Vakantie is belangrijk voor mensen”, vult Hes aan, die door haar scheiding weet wat het is om de eindjes aan elkaar te knopen. „Neem het gezin van vier met een alleenstaande moeder. Het jongste kind kan straks op school ook vertellen dat hij iets leuks heeft meegemaakt. Tegen het einde van het schooljaar wordt hij altijd heel erg stil. Dan vertellen zijn klasgenootjes allemaal dat ze naar Spanje gaan of naar Disneyland. Hopelijk kan hij dankzij de giften iets vertellen over zijn dagje naar de dierentuin.”

Binnenkort mogen Louwes en Hes weer mensen blij maken. Hes wacht daarmee tot na de TT en de kermis.

Dit jaar heeft de actie ’vakantiegeld samen delen’ ongeveer hetzelfde opgebracht als vorig jaar. Het aantal aanvragen is wel toegenomen, zegt Louwes. Maar het lukt nog net om daaraan te voldoen.

Hes en Louwes doen hun werk uit ’medemenselijkheid’, zeggen ze, niet om zieltjes te winnen. „Mensen die iets krijgen hoeven ’s zondags echt niet naar de kerk te komen.”