Safin krijgt beloning voor nimmer aflatende arbeid

Marat Safin staat na zijn zege op Novak Djokovic eindelijk weer in het felle licht van de schijnwerpers. Maar de Russische tennisser weet als geen ander dat het morgen zomaar weer donker kan zijn.

Van alle nog actieve grandslamkampioenen is Marat Safin het minst te benijden. De Rus, winnaar van de US Open (2000) en de Australian Open (2005), probeert zich al jaren tevergeefs terug te knokken naar de top van het mondiale tennis. Als nummer 75 van de wereld leidt Safin een anonieme bestaan en dat past niet bij zijn status.

Het is eigenlijk een wonder dat Safin (27) nog deel uitmaakt van de professionele tennistour. Voor een sporter die niet bekend staat als een standvastig iemand heeft hij alle fysieke en mentale problemen van de laatste jaren een plaats kunnen geven. Het geloof in zichzelf werd voortdurend zwaar op de proef gesteld, maar Safin weigerde de handdoek te gooien. Zelfs niet toen hij, in augustus 2006, even buiten de tophonderd duikelde.

Uitgerekend op Wimbledon, het toernooi dat hij in het verleden zo vaak verfoeide, werd het doorzettingsvermogen van Safin beloond. Op het centre court maakte hij gisteren in de tweede ronde een einde aan de illusies van Novak Djokovic, de Serviër die dit jaar door velen werd gezien als een serieuze bedreiging voor Federer.

„Het is erg lang geleden dat ik zo’n partij heb gespeeld”, zei Safin. „De druk lag bij hem. Hij wil de nummer een van de wereld worden en van mij verwacht niemand iets.” Safin moest erkennen dat hij er zelf ook niet op had gerekend. Hij had al een stoel gereserveerd in het vliegtuig dat hem gisteravond van Londen naar Moskou zou brengen.

Safin vierde de winst op Djokovic ingetogen, wetende dat een zwaluw nog geen zomer maakt, ook niet in een zonnig en warm Londen. „De vlucht naar Moskou gaat elke avond, ik heb alles onder controle”, merkte hij veelbetekenend op. In de donkere dagen die achter hem liggen heeft Safin wel geleerd dat de partij na een overwinning belangrijker is. En het gebeurde de laatste jaren niet vaak dat hij meer dan twee partijen achtereen won. „Ik kan me haast niet herinneren hoe dat voelt.”

Maar ook Safin vond het wel een moment om even bij stil te staan. Hij herinnerde zich de dagen dat hij bijna wanhopig werd van al het werk dat niet werd beloond. „Als de prestaties achterwege blijven moet je mentaal sterk zijn om door te blijven gaan. Een overwinning als deze is natuurlijk altijd welkom. Ik hoop er mijn voordeel mee te doen.”

In september van het vorig jaar beklom Safin in tien dagen de top van de Cho Oyu, een van de hoogste bergen van de Himalaya. Dat ging hem makkelijker af dan het winnen van tennispartijen. „Het is frustrerend dat ik mensen zie winnen die niet half zo hard werken als ik. Ik sta elke dag op de baan en ik zit elke dag in het krachthonk. Maar de prestaties bleven uit.”

Opvallend was dat Safin de hele wedstrijd tegen Djokovic honderd procent geconcentreerd kon blijven. Dat had wellicht ook te maken met de omstandigheden. Het centre court van Wimbledon blijft een fantastisch podium, ook voor iemand die zijn afkeer over grastennis én Wimbledon nooit onder stoelen of banken heeft gestoken.

„Ik vind nog steeds dat het eten hier te duur is en dat het belachelijk is dat de masseur niet in de kleedkamer mag”, merkte de Rus met een cynisch glimlachje op. In het verleden beloofde hij zichzelf meermalen dat hij nooit meer naar Wimbledon zou komen, maar hij kwam die belofte nooit na. De status van het evenement woog zwaarder dan zijn eigenbelang.

Op Wimbledon reikte Safin nooit tot de halve finale, iets dat hem in de andere grandslamtoernooien wel lukte. Hij werd altijd bijkans gek van die groene levende ondergrond, waarop de bal de meest onverwachte stuiters maakte. „De banen zijn nu een stuk langzamer dan pakweg acht jaar geleden. Toen was het veel te snel. Nu kun je ook vanaf de achterlijn spelen. Daarvoor moet ik de organisatoren nog wel voor bedanken.”

Het was de tweede keer dat Safin op een grandslamtoernooi in drie sets van Djokovic won. De cijfers van nu (6-4, 7-6 en 6-2) waren minder overtuigend dan drie jaar geleden in Melbourne: 6-0, 6-2 en 6-1. Toen was Djokovic het eerste slachtoffer van Safin op weg naar zijn vijftiende en voorlopig laatste titel.