Echte leiders staan op als het moeilijk wordt

Waar een crisis is, staan leiders op. En maken anderen juist een fletse indruk. Barack Obama bewees de afgelopen tijd dat hij er een is van de eerste categorie, aldus het blad Time.

Onder spanning blijft Obama opmerkelijk kalm en hij durft meer dan een tijd geleden, schrijft analist Joe Klein. Zo brak een paar weken geleden paniek uit in zijn campagneteam toen McCain liet weten dat hij niet zou deelnemen aan een tv-debat, omdat de kredietcrisis belangrijker was. Op dat moment bleven de ogen van Obama gericht op de bal, hij liet zich niet afleiden door de man met de schijnbewegingen. Ook niet toen tientallen Democraten erop aandrongen McCain zijn zin te geven. „Een president moet meerdere dingen tegelijk kunnen”, zei Obama en het debat ging uiteindelijk gewoon door. Later, toen beide kandidaten in het Witte Huis deelnamen aan een spoedoverleg over de financiële rampspoed bleek hij de meerdere van McCain. Obama deed creatieve voorstellen, McCain had geen enkel voorstel. „Hij stelde niet eens één goede vraag”, aldus een Republikein die erbij was.

De duimen in de bladen gaan ook omhoog voor de Franse president en EU-voorzitter Nicolas Sarkozy. Die onderscheidt zich volgens de Britse Economist met een ’on-Frans, opgestroopte mouwen pragmatisme’. Een eerste top in Parijs die hij begin deze maand bijeen riep over de kredietcrisis leverde niets op. Hierop organiseerde hij een week later een nieuwe crisisontmoeting in een iets andere setting die wel succesvol was.

Hier en daar is opgemerkt dat we van geluk mogen spreken dat de beurzen niet instortten en dat Rusland Georgië niet aanviel op het moment dat niet Frankrijk, maar Sloveniëvoorzitter was van de EU.

Maar die redenering gaat niet op, omdat hier leiderschap wordt verward met instituties, schrijft het liberale tijdschrift. „Want als Sarkozy zich een doortastende leider toonde, dan is dat te danken aan zijn politieke kwaliteiten en egotisme, niet aan de institutionele voorzieningen van de EU.” Je kunt daaraan toevoegen dat zijn optreden bewijst dat Europa geen nieuwe inrichting nodig heeft en dat een permanente president, zoals eerder is voorgesteld, niet nodig is. Die zou volgens The Economist, als het een middelmatige kracht is, alleen maar een extra obstakel vormen.

Meer over leiderschap in Der Spiegel, dat afrekent met Bush, Cheney en Rice. Ze staan als zwaar gehavende Rambo’s op de cover, met de toevoeging dat de show voorbij is. Die omslag is een knipoog naar een Spiegel-editie van zes jaar geleden, waarop het zwaarbewapende trio nog optimistisch ’een veldtocht tegen het kwaad’ aankondigde.

In Der Spiegel ook een verhaal over een leider die zich nog maar net staande wist te houden: Dominique Straus-Kahn van het Internationaal Monetair Fonds (IMF). Hij mag blijven, omdat hij zich volgens een intern onderzoek niet schuldig heeft gemaakt aan seksuele intimidatie of machtsmisbruik. Maar schadelijk is zijn korte affaire met een ondergeschikte zeker, vindt Der Spiegel, omdat het IMF nu een rol zou moeten spelen in ’de nieuwe financiële wereldorde’. Ook The Economist desavoueert ’DSK’. „Juist nu had hij ze allemaal op een rijtje moeten hebben.”