Hoe zou het toch zijn met Tanja Nijmeijer?

Hoe zou het toch zijn met Tanja Nijmeijer, de Nederlandse jonge vrouw die zich in 2002 aanmeldde bij de Colombiaanse guerrillabeweging Farc?

Eind vorig jaar was ze hevig in het nieuws. Bij een actie in augustus had het Colombiaanse leger haar dagboeken aangetroffen, die ze op de vlucht per abuis had achtergelaten. Ze bleken vol pikante ontboezemingen te staan over het barre bestaan in de jungle. En haar foto met die vrolijke lach en dat stoere flaphoedje was wekenlang niet uit de media weg te slaan.

Interessant genoeg raakte de guerrillera al snel met een romantisch waas omgeven. Een Hollandse meid, mooi en slim, die zich uit oprecht idealisme had aangesloten bij de strijd voor een betere wereld –dat werd zo ongeveer het beeld. Legergroene T-shirts met haar portret en de tekst Tanja Would Go kwamen op de markt. „Tanja is altijd heel gevoelig geweest voor de armoede in de wereld, ze had grote moeite met de verschillen tussen arm en rijk”, schreven haar ouders in een verklaring. Alleen was ze daarin ’extreem ver’ gegaan.

Alsof je vrijwillig aansluiten bij het Colombiaanse rebellenleger net zo nobel is als pakweg werken bij de Voedselbank. Of intreden bij de Missionarissen van Naastenliefde, de orde van Moeder Teresa. Alsof de Farc niet een spoor van gruwelijk geweld heeft achtergelaten. En alsof je dat heus niet al kon weten in 2002.

Onwillekeurig moest ik aan Tanja denken toen deze week bekend werd dat de Venezolaanse president Hugo Chávez zich plotseling van de Farc heeft afgekeerd –terwijl hij gold als veruit de trouwste bondgenoot ervan.

Zondag verklaarde hij in zijn wekelijkse praatshow het verschijnsel guerrillaoorlog uit de mode. Daarvoor is ’geen plaats meer’ in het huidige Latijns-Amerika. En de ’oude mensen, vrouwen, zieken en soldaten’ die de club gegijzeld houdt verdienen onderhand de vrijheid.

Let wel, vorig jaar vond de man nog dat de Farc van de internationale terreurlijsten verwijderd moest worden. Het was immers een gewoon, fatsoenlijk leger. En ineens zou de gewapende strijd tegen de imperialistische handlangers van Bush lelijk uit de tijd zijn?

Nu is de Venezolaanse president niet in zijn eerste leugentje gestikt. En van zijn gekmakende logica heeft de wereld al vele staaltjes gehoord. Maar deze ommezwaai moet zelfs zijn grootste fans hebben verrast.

Wat zouden zijn Nederlandse sympathisanten ervan vinden, althans degenen onder hen die via het web hun gedachtengoed met ons willen delen? Een diep bewonderde held heeft zich om raadselachtige redenen bekeerd – het moet, zou je zeggen, bij zijn geestverwanten toch op z’n minst tot enige commotie leiden.

Maar nee. Sites als Indymedia en die van de Internationale Socialisten negeerden het bericht. Zelfs de ijveraars van de Bolivariaanse Kring – onlangs boden ze de Venezolaanse ambassadeur in Den Haag nog een solidariteitsverklaring aan – deden alsof hun neus bloedt. En ook SP-leider Jan Marijnissen, die in het recente verleden menigmaal warme woorden wijdde aan Chávez, zweeg op zijn weblog in alle talen.

Intussen loopt de Farc naar verluidt op zijn laatste benen. Belangrijke leiders zijn gedood, talloze strijders deserteerden.

En Tanja? Eind december vernamen we nog dat een krijgsraad de sloddervos zou berechten, maar dat ze de verdiende doodstraf vermoedelijk zou ontlopen. Twee maanden later volgde het bericht dat ze zal optreden in een propagandafilm van de Farc – als onderdeel van haar straf. Daarna daalde de stilte neer.

Maar het zou mij verbazen als die nog héél lang zou duren.