Verbruggen noemt veel verwijten misverstanden

Hein Verbruggen kent de bezwaren die er volgens velen kleven aan de Olympische Spelen in Peking. Het IOC-lid zal er nooit aan toegeven. „Van bepaalde discussies word ik alleen maar moe.”

Hein Verbruggen regeerde jaren met strakke hand de internationale wielrenunie UCI. Sinds 1996 is de rasbestuurder ook IOC-lid met de afgelopen jaren het voorzitterschap van de coördinatiecommissie voor de Spelen van Peking in zijn pakket. Het is zijn laatste grote bestuurlijke klus. Verbruggen nadert de pensioengerechtigde leeftijd voor IOC-leden. In 2011 wordt hij zeventig.

Verbruggen kent de bezwaren die kleven aan Spelen in een land waar de mensenrechten volgens Amnesty International geschonden worden. „Ik praat nu namens het IOC. Het is mijn taak niet er een mening over te hebben. Noem maar eens een land dat niet op tegenstand kan rekenen. Dan kunnen we nergens meer naartoe.”

Hoe dan ook, de Spelen worden in augustus gehouden in een land dat de doodstraf kent, waar de vrijheid van meningsuiting beperkt is, arbeidsomstandigheden vaak onmenselijk zijn en huizenblokken moeten verdwijnen – zonder vooroverleg of inspraak – voor de totstandkoming van het ideaal.

„Volgens Amnesty komen de Chinezen hun beloftes niet na. Maar wat zijn die beloftes? Een Chinese politicus heeft gezegd: ik ben ervan overtuigd dat de Spelen een positieve bijdrage aan ons land geven, inclusief de mensenrechten. Moet ik het verschil uitleggen tussen een belofte en een overtuiging? Het IOC zal nooit politieke eisen stellen, heeft ook nooit de belofte gedaan de Chinese regering onder druk te zetten om de mensenrechten te verbeteren.”

„Stel, we gaan met de Spelen naar Chicago, kandidaat voor 2016. Je denkt niet dat het IOC dan tegen president Bush kan zeggen: je moet weg uit Irak. Dat is niet aan ons: dat is aan Balkenende. Dat is politiek.”

De smog in Peking, ook zo'n onderwerp waarover volgens Verbruggen deskundigen over elkaar struikelen om een mening te kunnen geven. „Ik kwam 25 jaar geleden al in China. Het is ongelooflijk om te zien wat er veranderd is. De komst van de Spelen valt samen met een enorme economische ontwikkeling. Peking kent momenteel vijf- tot zesduizend bouwplaatsen. Dat geeft stof. Elke dag komen er duizend auto's bij, dat zijn weer extra uitlaatgassen. Peking heeft al 13 miljard euro uitgegeven om de luchtverontreiniging tegen te gaan. Ze hebben de beste bedoelingen, maar de economie ’boomt’. Toch heb ik er vertrouwen in: in augustus hebben ze ook 1,3 miljoen auto's aan de kant gezet. Ik denk dat ze ver willen gaan om voor goede omstandigheden te zorgen.”

Verbruggen heeft geen organisatorische zorgen. Het Athene-scenario, met grote bouwachterstanden, heeft hij in Peking niet gekend. Er kan veel in een land met een eenpartijstelsel, in een land waar volgens Amnesty tegenstanders al snel in een heropvoedingskamp belanden. Het is niet zijn verhaal. „Er is cultureel een groot verschil tussen de Chinees en de westerling. De Chinees plaatst het collectief belang boven het individueel belang. In het geval van totstandkoming van een evenement als de Spelen weet je dat het in landen als China anders werkt dan bij ons. De bevolking is bereid meer op te brengen en overlast te accepteren.”

„Het enthousiasme van de Chinezen is fenomenaal. Het is de eerste keer dat ze zich als land openen, dat ze kunnen laten zien: dit kunnen wij ook. We moeten het aantal vrijwilligers indammen, anders staat er straks elke drie meter iemand die je waarschuwt niet over een drempel te struikelen.”

Misverstanden, noemt Verbruggen veel wat hem of het IOC verweten wordt. „Anderhalf miljoen mensen die voor de Spelen hun huizen uit moeten? Onzin, het zijn er wel een paar, maar dat bestaat bij ons ook. Je mag je bijbel niet meenemen? Flauwekul. Ja, een container met bijbels of korans, dat mag niet. Dat is namelijk handel. Sporters die niet mogen demonstreren? Heeft niets met China te maken, staat al sinds 1968 in de IOC-reglementen. Iedereen is vrij zijn mening te geven, al zijn er enkele nationale olympische comités die hun sporters verbieden politieke uitspraken te doen. Je loopt op eieren als je over China praat. Van bepaalde discussies word ik alleen maar moe.”