Pangasius frustreert de Nederlandse vissersvloot

De vissers op tong en schol zijn boos op de vishandel. Ze eisen hogere prijzen en maatregelen tegen de import van kweekvis. Tevergeefs.

Eigenlijk werden ze pas vandaag thuis verwacht. Maar volgens vissersvoorman Ben Daalder (Federatie van Visserijverenigingen) is gisteren bijna een kwart van de honderd boomkorkotters vervroegd thuisgekomen. „Ze zijn boos. Boos over de hoge brandstofprijzen, boos over de lage opbrengsten. En over de valse concurrentie van goedkope kweekvis, die op grote schaal plaatsheeft.” 

Daalder wijst op de pangasius en tilapia. Vis uit Azië, Afrika en Midden-Amerika, die steeds vaker wordt verkocht als alternatief voor tong of schol. „Dat geeft enorm veel frustratie. Begrijpelijk.”

Johan van den Nieuwenhuizen, directeur van de visafslag in Stellendam, kan de woede over de lage visprijzen best invoelen. „Tong, griet, tarbot zijn de afgelopen jaren nog wel in prijs gestegen. Maar schol heeft sinds 1998 de inflatie niet gevolgd”, zegt hij. Daarbij komt dat vissers de afgelopen weken relatief veel aanlandden, wat de prijs drukte. „De scholaanvoer was 30 procent hoger dan in de eerste drie weken van vorig jaar, de tongaanvoer verdubbelde zelfs”, zegt de directeur.

Daalder erkent dat: „Er is namelijk onbeschrijflijk veel vis, veel meer dan de biologen denken.” Hij bevestigt bovendien dat vissers, wier boot dit weekend definitief uit de vaart wordt genomen en als saneringsmaatregel wordt gesloopt, de laatste weken alle zeilen hebben bijgezet. „Ze hebben zo, naast die overheidspremie, ook nog een centje extra binnengehaald. Maar tegelijk bracht dat wel de prijs omlaag”, zegt Daalder.  

Cees Koffeman, voorzitter van de vereniging van visgroothandelaren op Urk, haalt daarom zijn schouders op over de woede van de vissers. Wie zoveel aanvoert, kan problemen verwachten, redeneert hij. Ook de aanvoer gisteren was groot. Zo groot dat de kottervissers hun vangst deels hebben vastgehouden, in de hoop vandaag alsnog een redelijke prijs te krijgen.

Het verwijt van de vissers dat de handel hen met tilapia en pangasius vals beconcurreert, noemt Koffeman onjuist. „Die kweekvis komt niet bij ons vandaan. De grote supermarkten weten al lang waar zij de pangasius moeten halen. Vietnam wil jaarlijks 1 miljoen ton pangasius produceren en verwerken: dat komt hier op de markt voor een prijs waar je met je kostelijke Hollandse schol nooit tegenop kan.”

Koffeman denkt dat de vissers bij zichzelf te rade moeten gaan. Hij prijst het voornemen van de productorganisaties (belangengroepen van vissers, red.) om vissers beurtelings te laten uitvaren en zo de aanvoer te reguleren. „Dat heeft direct gevolgen voor de prijs.”

Vissers moeten bovendien overwegen af te stappen van hun aloude werkwijze van een week of zelfs twee weken achtereen op zee, vindt Koffeman. Tussentijds aanlanden komt de kwaliteit en prijs ten goede, denkt hij. Net als een dagje eerder thuiskomen.

Koffeman: „Vorige week donderdag is bijvoorbeeld in de visafslag van Vlissingen kleine tong verkocht voor negen euro de kilo. Maar op vrijdag, toen iedere visser weer thuis was, deed diezelfde tong 5,40. Zo’n prijsverschil is ook best te begrijpen. Wij zijn vrijdag vaak nog tot half zeven ’s avonds bezig met het verwerken van vis. Als die daarna nog met het vliegtuig naar een klant in bijvoorbeeld Zwitserland moet, dan wordt het wel heel kort dag om de vis daar goed te kunnen verkopen.” De sector – handel én vissers – werkt wel aan plannen om het imago van schol te verbeteren.