Rouw

De lezeressen van het maandblad Opzij brachten deze maand hun stem op ‘de meest aantrekkelijke man van Nederland’. Winnaar Twan Huys kwam als super-Adam uit de feministische tuin der lusten. De Nova-journalist is in ieder geval geen macho, anders had hij naar zijn feministische kroon kunnen fluiten. Tot de andere kwaliteiten die een winnaar kunnen maken, behoren: zelfspot, attent, zorgzaam en begripvol. En als hij eens in de week het toilet ook nog schoonmaakt, is dat meegenomen. Feministen hebben hier niet te klagen want nergens anders dan in Nederland is de man zo opzichtig in de richting geschoven van vrouwelijke eigenschappen. Ja, nergens anders is de traditionele machoman zo snel door een zachtaardige type vervangen met een uitgesproken feminiene zijde. Er zijn overigens ook vrouwen die deze ontwikkeling betreuren maar, eerlijk is eerlijk, een bos bloemen en een wc-schoonmaakbeurt om de zoveel tijd zijn zeker te prefereren boven een wekelijks pak afranseling. Wat mij verbaast, is dat geen enkele voetballer in de Opzij-lijst voorkwam. Hebben de dames niet goed opgelet? De in zachte oranjekleur gestoken voetballer is een van de meest feminiene van de gehele voetbalplaneet. Zo zag de laatste weken de met stomheid geslagen wereld hoe Nederlandse spelers hun overwinningen vierden. Ze spoedden zich naar hun vrouwen in de tribunes om hun eigen peuters op te halen en te knuffelen. Ver achter ons ligt de tijd waarin Rinus Michels beweerde dat voetbal oorlog is. De Oranjespeler is geen bloeddorstige krijger meer maar een zorgzame vader die een drie nul op de wereldkampioen troetelend en kroelend met zijn kroost viert. Deze sympathieke eigenschap was ook zichtbaar in de tragedie van de afgebroken zwangerschap van de vrouw van speler Boulahrouz. Een kind in wording na vijf maanden verliezen is een vreselijk privédrama. De solidariteit die de gehele selectie met de getroffenen toonde, was dan ook hartverwarmend en zelfs voorbeeldig. Helaas is men veel te ver gegaan. Na de eerste publiekelijke steunbetuiging en bezoek aan het ziekenhuis waar de vrouw van Boulahrouz lag, hadden trainer en spelers het pijnlijke drama weer in de privésfeer moeten laten rusten. Dit is niet gebeurd. Opgezweept door een meute journalisten, ongetwijfeld allemaal zeer feminiene en zeer zorgzame vaders, liet de KNVB het leed van Boulahrouz tot een bijna nationale ramp verklaren. Het meest ongelofelijke hierin was de beslissing om een zwarte armband te dragen. Op het moment dat het nationale elftal al zijn mentale kracht nodig had om het keiharde gevecht met Rusland aan te gaan, koos het voor rouw. Oranje kwam het veld op als een getraumatiseerde groep, al bijna verslagen, die de gehele wedstrijd met hangende schouders speelde. Ik ben geen psycholoog maar het lijkt me dat een dergelijke mentale voorbereiding de ergste is die je je kunt indenken. De KNVB en de trainer grepen niet in. De KNVB vertelde de spelers niet dat er een tijd is voor vertederende solidariteit en een tijd om als meedogenloze krijgers het doelgebied van de tegenstander te veroveren. Sylvain Ephimenco