De Kamer hoort solidair te zijn met gematigde moslims

Ooit gehoord van minority stress? Ik sinds vorige week donderdag wel. Het woord werd gebruikt tijdens het debat in de Kamer over homo-emancipatie. Homo’s kunnen in de stress raken omdat zij tot een minderheid behoren en komen dan geestelijk in de problemen. Er moet beleid worden ontwikkeld om die groep te beschermen, vindt het CDA. Dat is mooi, maar niemand die het heeft over stress door Wilders’ film bij goedwillende, niet radicale moslims.

Sinds de uitspraken van premier Balkende vorige week vrijdag zijn er twee kampen. Het ene vindt vrijheid van meningsuiting een groot goed, maar is tegen bewuste polarisatie die de veiligheid van Nederland bedreigt en een grote minderheidsgroep in ons land schoffeert. Dit is de visie van de regering.

Het andere kamp vindt dat Wilders mag zeggen wat hij wil, ziet de vrijheid van meningsuiting als absoluut en legt alle verantwoordelijkheid bij degenen die rotzooi trappen. Dit lijkt de visie van de Kamer, minus het CDA. Alexander Pechtold (D66) legde in NOVA vorige week vrijdag de verantwoordelijkheid expliciet bij regeringen in moslimlanden. Premier Balkenende moet van hem duidelijk maken dat onze waarden de juiste zijn en dat regeringen in moslimlanden hun volk in bedwang moeten houden. Maar waarom zouden bijvoorbeeld Afghanen Nederlandse militairen in hun land tolereren als in hun thuisland een anti-moslim film wordt gemaakt?

Helaas is het een illusie dat de islamitische wereld openstaat voor onze uitleg. Men voelt zich gekwetst. Onze normen hoeven de hunne niet te zijn en in autoritair geregeerde landen snapt men niet dat de regering niet verantwoordelijk is voor uitspraken van parlementariërs. Protesteren en uitleggen is bovendien zinloos als een land geen middelen heeft om zijn protesten kracht bij te zetten. In de internationale betrekkingen draait het om macht en dat heeft Nederland, met minder inwoners dan Teheran, niet.

Zo bezien is de vraag aan de orde welke prijs het nietige Nederland wil betalen voor de escapades van een Kamerlid dat zijn democratische grondrecht van vrije meningsuiting gebruikt voor een persoonlijke djihad tegen de islam. Of eisen we steun van de Europese Unie omdat wij het alleen niet aan kunnen?

Een Kamer die de mond vol heeft van opkomen voor de zwakkeren zou juist nu in actie moeten komen en solidariteit met de gematigde moslims tonen om samen met hen extremisme binnen die groep te bestrijden.

Door de verantwoordelijkheid bij een ander te leggen, hoeft de Kamer niet over Wilders te debatteren. Ik had verwacht dat de Kamer na Balkenendes persconferentie van vorige week een spoeddebat zou aanvragen. Dat gebeurde niet, terwijl dat wel gebeurt als er ook maar een salmonellabacterie in een openbaar zwembad wordt aangetroffen.

De premier vindt dat het woord crisis nog te zwak. De nationale veiligheid is dus, zoals ik in mijn column van 25 januari betoogde, kennelijk daadwerkelijk in het geding. Als ik Kamerlid was, zou ik van de premier willen weten wat ’erger dan een crisis’ betekent en welke maatregelen hij gaat nemen. Ik zou een motie indienen waarin ik de zorg van de regering deel en deze vraag al het mogelijke te doen die crisis te bezweren. Dat is een krachtig signaal tegen Wilders en naar het buitenland.

Waarom gebeurt dit niet? Is het angst voor de kiezer die naar de PVV kan over stappen? Is het de formele redenering dat de Kamer niet debatteert over iets waar men het met het kabinet eens is? Zeker is dat het uitblijven van debat in de Kamer het voor de regering nog moeilijker moeilijk maakt haar standpunt in het buitenland uit te leggen.