Tegen Frankrijk

Je hoefde afgelopen dinsdag alleen maar om je heen te kijken om te zien dat het Koninkrijk aan Zee een stuk lichter was geworden. Het zweefde boven duinen en weiden. De abrupte klimaatverandering in de hoofden bracht de zeespiegel honderden meters omlaag. Je kon op die zonovergoten dinsdag zomaar een voetwandeling naar de Engelse kust riskeren. Op straat en in de supermarkt bloeiden extase en euforie op de gelaten.

Ik voel met vertedering mee. Drie tegen nul, bravissimo! Maar ik ken ook de prijs van de desillusie. De ballen die diep in het net afsterven en je longen met sissende wanhoop vullen. Dan is de zon de volgende dag inkt- en inktzwart. De straatstenen huilen onder je zolen en boven je hoofd kraakt de hemel. Mijn twee grootste voetbaldesillusies beleefde ik in 1974 en 1982, de ene in een tent op een Spaanse camping en de andere in een Zuid-Frans appartement. En twee keer was de Mannschaft daarvoor verantwoordelijk. In München tegen Nederland in de WK-finale en acht jaar later in Sevilla in de halve finale tegen Frankrijk, toen die lieve Battiston bijna werd vermoord door de weerzinwekkende Schumacher. Maar als het een beetje meezit heb ik ook twee redenen om op de tafel te dansen. Het is ook een voordeel om in je voetbalhart twee vaderlanden te herbergen. Behalve natuurlijk als Frankrijk en Nederland tegen elkaar spelen. De nacht ervoor slaap ik meestal slecht. Ik draai me duizend keer om in mijn bed en heb nachtmerries waarin de gespletenheid van mijn ziel zijn meest ridicule expressie aanneemt. Je hebt mensen die gillend van schaamte wakker worden omdat ze van Morpheus naakt door een spottende menigte moesten lopen. Ik heb dat ook. Maar hoewel piemelnaakt draag ik meestal een alpinopet op mijn hoofd en klompen aan mijn voeten. Maar laten we eerlijk zijn: zodra de wedstrijd begint, wint de baguette het altijd van de tulpen. Het zit in de genen van de verbeten Fransoos in oorlogstijd. Altijd, maar nu even niet. Morgen rond negen uur zal ik met al mijn kwaadaardigheid mijn Franse landgenoten naar hun wel verdiende afgrond brullen. Ik zal welbewust overlopen, verraad plegen en op mijn blote knieën Lucifer smeken om deze lafste Franse ploeg ooit op zijn barbecue te laten roosteren. Ooit was Frankrijk het Europese rolmodel van offensieve creativiteit. Met als hoogtepunt de Platini-Tigana-Giresse spotlight die de jaren tachtig verlichtte. Maar vanaf 1996 hebben de boekhouders en calculerende notarissen de macht. Met Zoevende Zidane een tijdje in de rol van dribbelend rookgordijn. Les bleus kleurden kleurloos en omarmden Het Resultaat Boven Alles, zoals de fundamentalist zijn concept. Niets anders telt meer dan het minimalisme bij het laatste fluitsignaal. Met de huidige ploeg van Zidaneloze arrogante miljonairs is de cirkel rond. Alleen een flink potje euthanasie kan ons verlossen van die elf kadavereske rekenaars op de handrem die het veld vervuilen. Ja, ik ben voor Oranje en eis een exemplarische vernedering om op de puinhoop van blauw te kunnen herbouwen. Snijd erin, Sneijders! Laat ze barsten, Van Basten! Ten Oorlog! Tien, tien, tien!