Wie zijn wij om over leven en dood te beslissen

Femke Halsema bepleitte zaterdag in Trouw een onderzoek naar het verder verruimen van de euthanasiewetgeving. Intrigerend is de kenschets die zij geeft van haar eigen partij en de confessionele partijen.

Over GroenLinks zegt ze: „Mijn partij redeneert vanuit een humanistische visie. Die houdt in dat er geen hogere macht is.” Een merkwaardige uitspraak, immers zowel over bestaan of níet bestaan van een hogere macht zijn geen sluitende uitspraken mogelijk. Daarmee zijn het beide geloofsuitspraken. Halsema verklaart hiermee feitelijk dat GroenLinks een atheïstische partij zou zijn. Dat lijkt me, gezien de achtergronden van GroenLinks een wat vergaande uitspraak.

Over het standpunt van de confessionele partijen zegt Halsema: „Van aanhangers van die partijen (CDA, CU en SGP) begrijp ik de bezwaren tegen een mogelijke verruiming van de euthanasiewet. Aanhangers van die partijen leggen hun lot immers in handen van een hogere macht en keren zich tegen zelfbeschikking in kwesties van leven en dood.”

Laat ik mij beperken tot de partij die ik zelf vertegenwoordig, het CDA. Nimmer zal daar als argument worden gebruikt bij welk onderwerp dan ook dat wij onze argumenten ontlenen aan een hogere macht. Dat zou natuurlijk buitengewoon ijdel zijn en bovendien volstrekt tekortschieten. Domweg omdat een geloofsuitspraak natuurlijk nooit kan overtuigen in een debat.

Het CDA is geen geloofspartij maar een inspiratiepartij. Een partij die, anders dan Halsema en GroenLinks, de mens niet enkel als rationeel wezen ziet. Het CDA veronderstelt dat betekenis, waarde en waardigheid soms groter zijn dan de individuele mens kan bevatten. Keuzes over leven en dood zijn daarmee ook keuzes die soms het eigen bestaan overstijgen.