Cinekid is één grote mediaproeftuin

De Cinekids zitten er in de herfstvakantie warmpjes bij. Op het mooie terrein van de Amsterdamse Westergasfabriek hebben de jeugdige festivalgangers de beschikking over een Medialab van maar liefst 1200 vierkante meter.

Kinderen kunnen hier zelf tekenfilms en fotofilms maken. Ze kunnen in een interviewmachine stappen en geïnterviewd worden door Jeroen Pauw. Ze kunnen ook een wens posten op het luchtpostkantoor, of samen muziek maken op de grote digitale tafel van de Social Soundmachine.

En dat zijn nog maar een paar van de vele activiteiten die Cinekid de komende twee weken voor de jeugd organiseert. In het mediatijdperk wordt al lang niet meer volstaan met een gewoon ’filmfestival’. Cinekid heet met een lange naam ’het internationale film, televisie en nieuwe mediafestival voor de jeugd’. De 22ste editie onder leiding van Sannette Naeyé is één grote mediaproeftuin, al is er voor de vijftien speelfilms tellende competitie ook een warm kloppend hart. Een Leeuw op Cinekid levert evenveel op als een Tijger in Rotterdam: 15.000 euro.

Een van de kanshebbers op de Cinekid Leeuw is de film waarmee het festival opent: ’Ponyo on the Cliff by the Sea’ van het Japanse animatiewonder Hayao Miyazaki. Ponyo is een roodharig goudvismeisje dat er van droomt een echt meisje te worden, zodat ze voor altijd samen kan zijn met het 5-jarige jongetje Sosuke. Hij woont vlakbij de oceaan waar zij in zwemt.

’Ponyo’ is een hartveroverende Japanse versie van ’De Kleine Zeemeermin’ waarin zijdelings – en eigenlijk op een prachtige manier – het oprukkende water wordt gethematiseerd. De film is door de uitvalsbasis (een westers sprookje) misschien wat minder verrassend dan voorgangers ’Princess Mononoke’ en Oscarwinnaar ’Spirited Away’, maar ook hier speelt Miyazaki het klaar om jong en oud ’onder te dompelen’ in een magische wereld van pratende golven, lodderige kwallen en een verrukkelijk opstandig goudvisje. Tussendoor roept hij met ’Ponyo’ herinneringen op aan het werk van de Japanse prentkunstenaar Katsushika Hokusai. Een van zijn bekendste houtsneden is de ’De Grote Golf’.

Opvallend is ook dat er twee Iraanse jeugdfilms zijn geselecteerd voor de competitie, juist op het moment dat we hier in Nederland niet meer zo veel Iraanse films te zien krijgen. In afwachting van nieuw werk van Iraanse grootmeesters Kiarostami, Makhmalbaf en Panahi, kijken we naar ’Doorbijten’ van Fereydoun Hasanpour, over een weesje dat er achter komt dat zijn ouders nog leven. En naar ’De Verloren Snorhaar’ van Javad Ardakani waarin de oom van het meisje Masoumeh ze niet allemaal op een rijtje heeft.