Lisa is een buitenbeentje

Lisa Lois won X-factor maar ze is niet een of ander popsterretje. ’Ik vertik het om te veranderen’.

’Het rookgordijn verdwijnt, de echte ik komt naar buiten.” Zo verklaart Lisa Lois (22), winnares van de televisietalentenjacht X-factor, de titel van haar eerste cd ’Smoke’. Op de foto voorop zit ze in een Engelse taxi en kijkt door een raam met een verboden te roken-sticker. Hevig verlangen naar iets dat niet mag, het past wel bij een album vol liefdesverhalen. Verder is het titelnummer een liedje dat door het rustige arrangement en de ondoorzichtige tekst afwijkt van de rest. „Een buitenbeentje. Net zoals ik zelf altijd was.”

Ze nam het album op in Londen, in de wijk Chiswick, in een voormalig Grand Prix Racing-gebouw. „Een kleine studio, gelukkig geen hitfabriek.” Toen ze zelf in Londen arriveerde stond de meeste muziek al op band. Muzikanten en producers hadden al het nodige voorwerk gedaan. Vooraf had ze wel duidelijk kunnen maken wat haar smaak is. John Mayer, Amy Winehouse, die kant moest het op. „Ik hou erg van de ouderwetse sound van de jaren zestig en zeventig. Misschien ben ik wel in het verkeerde tijdperk geboren. Tegenwoordig komt alles maar uit de computer. Ik wilde echte instrumenten.”

Het album wordt ingekleurd door blazers en strijkers. Zo klinkt ’Watching You’ haast als een uitnodiging aan het Metropole Orkest om eens samen op te treden.

„Het is anders geworden dan veel mensen hadden verwacht, namelijk geen rockplaat of standaard popalbum. Ik ben niet een of ander popsterretje, maar een muzikant. Daarom is het voor mij interessant dat de liedjes wat ingewikkelder zijn, zonder dat ze overigens gekunsteld klinken.”

In drieënhalve week zong ze al haar partijen in, ook de achtergrondkoortjes. Dat lijkt best lang maar het voelde maar kort. „Er was geen tijd om mijn stem een paar dagen rust te kunnen geven. Dat maakte het veel zwaarder dan ik had verwacht. Aan het eind was m’n stem naar de hel.”

Haar manager was er de eerste week bij en kwam later soms kijken. „De producers waren niet veel ouder dan ik, waardoor het leek alsof ik met vrienden aan het werk was. Verder heb ik weinig moeite met alleen zijn, zolang ik maar kan bellen.”

Waarom noemde je jezelf een buitenbeentje?

„Ik werd vroeger heel erg gepest op school, vooral op de basisschool en in de eerste twee jaar van de middelbare school. Ik was met andere dingen bezig dan de rest, maar verder kan ik het niet verklaren. Altijd is iemand het pispaaltje. En dat was ik.”

„Toen ik ouder werd had ik stomme vriendjes die niet konden accepteren dat ik zoveel met muziek bezig was. Als ik in het weekend moest optreden, zeiden ze: alweer? Ik dacht dan: als je het leuk vindt om bij me te zijn, ga dan mee. En zo niet, zoek het lekker uit.”

Door het winnen van X-factor wijk je opnieuw af van de rest.

„Zo zie ik dat helemaal niet. Ik probeer met beide benen op de grond te blijven staan en verstop me ook niet. Ik ga nog steeds naar de kroeg of naar de Efteling. Iemand anders kan goed koken en daar wordt ook niet zo’n heisa om gemaakt. Blijkbaar is muziek heel bijzonder. Maar ik vertik om het te veranderen. Ik woon anti-kraak in Utrecht en niet in de lekkerste buurt. Ik ga niet opeens verhuizen omdat ik op tv kom. Ik loop ook wel eens dronken over straat, zoals iedereen.”

„Wel lastig is dat sommige medestudenten aan de Herman Brood Academie denken dat ik een voorkeursbehandeling krijg. Ik ben de allereerste die afstudeert. Dat komt doordat ik al op de Rockacademie in Tilburg had gezeten, en nu een jaar mocht overslaan. Mijn cd-presentatie is mijn afstudeeropdracht. Iedereen van school is uitgenodigd, maar ik hoor dat er veel niet komen. Dat is niet leuk en doet een beetje pijn. Het is niet mijn bedoeling om de populaire persoon te gaan uithangen. Het gaat mij om het diploma en om muziek maken.”

Eerst was muziek je hobby. Nu ben je in een uitvergrote wereld beland.

„Ja en dat is nog steeds gek. Nu word je op je fouten afgerekend, dat was eerst niet zo. Opeens heeft iedereen een mening. Bekend zijn is niet makkelijk. Het hoort erbij. Maar het liefst maak ik alleen muziek, de rest hoeft van mij niet.”

Wist je vroeger wat je wenste?

„Dat weet je nooit. Ik wist altijd wel dat ik iets met muziek wilde doen. Maar ik heb lang getwijfeld of ik zelf in de spotlights wilde staan. Optreden is heel leuk, maar ik vind het eng om het gezicht te zijn. Op een gegeven moment heb ik de knoop doorgehakt: ik weet dat ik kan zingen, waarom zou ik daar niet mee verder gaan. Maar het was geen gemakkelijke keuze. Als het succes je zo overvalt, kun je je ook niet meer afvragen of je het wel echt wilt. Je moet het gewoon allemaal maar doen. Het bevalt prima hoor. Maar sommige dingen zijn wennen.

Je kunt morgen niet zeggen, weet je wat, ik stop er maar mee.

„Nee.”

Wanneer zou je de tweede cd willen maken?

„Zo snel mogelijk. Ik vind studiowerk nog iets leuker dan optreden. Vanwege het creatieve proces, en omdat ik een perfectionist ben. In de studio mag het opnieuw totdat het goed is. Bij een optreden gaat dat niet. Als je de mist ingaat, ga je de mist in. En dan word ik enorm kwaad en wil ik mezelf nog meer bewijzen. Je weet nooit honderd procent zeker of een toon er perfect uitkomt.”

Maakt je dat onzeker?

„Oh, ontzettend. Als ik moe ben werkt mijn stem niet optimaal. Wat ik dan voel? Dat het moeilijker is om hoge noten te halen. De stem is een kostbaar instrument waar je zuinig op moet zijn. Moet ik vooral blijven roken, haha.”