Bounty voor het secretariaat

Ik kan me het kroonprinselijk paar wel voorstellen. Ook ik ben wel eens in zo’n Mozambikaans lustoord geweest en het was prachtig, heerlijk. Het is nu eenmaal een onomstotelijke waarheid en misschien wel een vorm van kosmische rechtvaardigheid dat de armste landen vaak over de indrukwekkendste natuur beschikken. Wij, van de welvaart, ploegen immers de hele boel om ten einde er fabrieken en handelshuizen neer te zetten, maar wie dat niet doet houdt iets moois en puurs in stand. We vlogen eerst met een klein vliegtuigje en vervolgens met een speedboot naar het resort op het eiland Bazaruto, voor de kust van Mozambique. Voor ons Nederlanders waren de prijzen niet eens zo hoog maar de Zuid-Afrikaanse buren, waar de toeristenindustrie in Mozambique zwaar op leunt, moesten toch een flink deel van hun centjes neertellen. Daarom zaten er voornamelijk oudere en rijkere luitjes, die schaamteloos in de watten werden gelegd: overdag onder een palmboom liggen soezen of als je de geest kreeg wat snorkelen tussen de prachtigste koraalriffen, ’s avonds bij een bloedrode zonsondergang kreeft eten of een ander geschenk uit zee. Ik heb trouwens eens in de Lonely Planet van Mozambique gekeken, maar dat hele Machangulo van de Oranjes wordt er niet in genoemd, moet kennelijk nog helemaal ontgonnen worden. Wel krijgen we iets te horen over het nabijgelegen eiland Inhaca waar je mooi vogels kunt spotten en rondfietsen. Dolfijnen en haaien inbegrepen. Ach, het is inmiddels zo gewoon geworden, bounty voor iedereen! Moeten we het Willem-Alexander en Máxima misgunnen? Mij lijkt het runnen van het secretariaat van Nederland een weinig benijdenswaardige baan waar wel wat tegenover mag staan. En dat er met de plaatselijke bevolking een beetje gesjoemeld wordt raadt ons de koekoek, zo gaat het daar al eeuwen. Ik heb ooit een nacht in een Mozambikaans hotel geslapen of liever wakker gelegen, omdat er tot een uur of zes in de ochtend onder ons gedanst en geschreeuwd werd. Toen ik de volgende ochtend mijn beklag deed, zei de eigenaar met een brede lach: „You should have danced!” Zo’n soort land is dat, arm en vrolijk. Wat een naargeestig oppervlakkige gedachten doorstromen mij, alsof er niet meer tragiek en spanning in de wereld is! Vol schuldgevoel vraag ik mijn vriend Abiye Teklemariam, Ethiopisch journalist en kritisch volger van Afrikaanse wantoestanden, of-ie Machangulo geen neokoloniaal project vindt. Krijg per ommegaande zijn antwoord: „Neokoloniaal? Altijd maar roepen dat Afrika er niet in slaagt investeerders aan te trekken en dan ’neokolonialisme’ roepen als er iets op ons afkomt. Het is een storm in een glas water, Mozambique heeft zijn portie zorgen wel gehad maar is nu een van de beter geleide landen in Afrika en het moet steeds meer investeerders aantrekken, inclusief bouwers van hotels en resorts. Er zou wat aan de hand zijn als de plaatselijke bevolking onrechtvaardig behandeld werd maar dat is helemaal niet zo. Dat hele oproer in Nederland slaat nergens op.” Hoor je het eens van een ander.