Theo wordt gemist

Op 2 november is het vijf jaar geleden dat de filmer en columnist Theo van Gogh werd vermoord door een doorgedraaide moslim-extremist. ’Hij wordt gemist’, schrijft Jan Dijkgraaf in HP/De Tijd, het blad waar Van Gogh ooit columnist was, en dat hij met slaande deuren had verlaten.

Op 29 oktober 2004 verscheen de laatste column van Theo Van Gogh in de gratis krant ’Metro’, waar Dijkgraaf destijds hoofdredacteur was. In die column ging van Gogh tekeer tegen de Amsterdamse burgemeester Job Cohen, die de deuren ’wagenwijd openzette’ voor de AEL-voorman Abou Jahjah, die vond dat de ’ketterse’ Ayaan Hirsi Ali moest worden opgesloten. Van Goghs column van 5 november werd nooit ingeleverd. Drie dagen daarvoor lag hij dood op het november-natte fietspad van de Amsterdamse Linnaeusstraat, met een slagersmes in zijn borst dat mede bedoeld was voor diezelfde Ayaan Hirsi Ali.

HP/De Tijd publiceert deze week integraal een aantal interviews met Van Gogh, uit 1991, 1999 en 2003. ’Er zullen altijd mensen zijn die mij willen voorschrijven wat ik mag denken; daar zal ik me altijd tegen blijven verzetten, van welke kant ze ook komen’, zei hij in een van de interviews.

Vrij Nederland (’Lang leve de inhoud’) heeft een omslagverhaal over het ’filosofisch-journalistiek-autobiografisch’ boek ’Eating Animals’ van schrijver Jonathan Safran Foer, dat volgende week - tegelijk met de Nederlandse vertaling - verschijnt. Het is een betoog tegen de bio-industrie; ’Ik zal nooit meer vlees eten’, luidt de kop boven het artikel. Drie jaar lang verdiepte Foer zich in de bio-industrie en kon daarna slechts tot die ene bovenstaande conclusie komen. Maar hij mist het wel; ’Als ik iemand zie barbecuen, word ik verdrietig omdat ik niet mee kan doen.’

De Groene Amsterdammer heeft deze week weer eens een nummer voor intellectuele diehards, met een omslagartikel over de Amerikaanse schrijver en ’pop-intellectueel’ Malcolm Gladwell, die ’wetenschap en journalistiek subtiel vermengt’. Zijn methode, schrijft De Groene, berust op twee pijlers: wat je denkt dat het is, is het niet. En het is allemaal niet zo erg. Als illustratie van deze gedachte drukt De Groene, naast een interview, een artikel van Gladwell af over het (vermeende) verband tussen IQ en ras.

Elsevier komt met een aardig - en handig - overzicht van webwinkels ’die u niet mag missen’. En met een uitgebreid betoog dat het ongeremde enthousiasme in groene kringen over de elektrische auto moet temperen: ’Er zijn ook andere groene troonpretendenten’. Elektrische auto’s zijn duur, zullen duur blijven en half Nederland moet voor miljarden op de schop om de infrastructuur aan te passen: extra dikke kabels, oplaadpalen, veel nieuwe centrales. ’De groene race is nog lang niet gereden.’

„Mijn plan van aanpak? Eerst brengen we met alle instanties per blok in kaart wie er zou moeten wonen - in de gemiddelde wijk correspondeert dat in een kwart van de gevallen niet met de praktijk, in kwetsbare wijken zelfs in veertig à vijftig procent van de gevallen. Vervolgens gaan we de wijk rond met flyers en luidsprekerwagens: ’Volgende week maandag gaan we flat voor flat controleren’. Bij wat je dan tegenkomt aan illegalen, kijk je voor wie er een gedoogregeling in zit, de rest zet je het land uit. Criminele illegalen gooi je er natuurlijk sowiesó uit. Alles onder de zestien jaar wat maandag om 11.00 uur rondloopt op straat, vat je in de kraag: ’Op welke school hoor jij?’”

Ex-manager van de Amsterdamse Wallen Freek Salm legt in HP/De Tijd uit dat ie dolgraag aan de slag zou gaan in de door schietpartijen geteisterde Bijlmer. En ook hoe.

De ondertitel van haar boek luidt in het Nederlands: ’De moedige vrouw die de moslimwereld kwaad maakte, spreekt zich uit tegen het kwaad van islam.’ Dit dekt de lading van het boek. Maar uitgever St. Martin’s Press in New York wilde er liever ’radicale islam’ van maken. (...) Het leek verstandig om ’radicale’ als term toe te voegen om ’gewone’ moslims gerust te stellen. Sultan slaat met haar hand op de eettafel waaraan we water drinken. „Er is geen vreedzame of radicale islam. Islam is islam. Ik heb een hekel aan die termen: politieke, radicale, extreme. Politiek-correcte onzin. In Syrië hoor je dat nooit. Jullie proberen aardig te zijn, maar islamitische geestelijken weten: islam is islam.” (...) „Absoluut zinloos”, zegt Sultan. „Mensen proberen al eeuwen om de islam een beetje bij te sturen. Zij zijn vermoord. Het is tijd om duidelijk te zijn. Ik ken de moslimmentaliteit. Als je aardig doet, word je als zwak gezien.”

De Syrisch-Amerikaanse ex-moslima Wafa Sultan in Elsevier. De inmiddels ondergedoken schrijfster schreef het boek ’A God Who Hates’, een vlammende aanval op de islam.