Loopt het kabinet echt met een boog om de babyboomers heen of lijkt dat maar zo?

Eén ding springt er in de kabinetsplannen met kop en schouders bovenuit, namelijk dat 55-plussers zich niets van de verhoging van de AOW-leeftijd hoeven aan te trekken. Zij gaan gewoon op hun 65ste met pensioen, of zoveel eerder als allerlei comfortabele regelingen hen toestaan.

Het argument om deze groep te ontzien is dat zij geen tijd hebben gehad zich op een verhoging van de AOW-leeftijd in te stellen. Het zou bovendien knap ingewikkeld worden hen er wel bij te betrekken. Bijvoorbeeld door de AOW-leeftijd volgend jaar al met pakweg een maand op te hogen en er ieder jaar een schepje bovenop te doen, zodat je in 2020 ook op een jaar verhoging zit zoals het kabinet nu voorstelt.

Dat neemt niet weg dat het opnieuw de babyboomers zijn die de dans ontspringen. De generatie dus, die naar een woord van wijlen Pim Fortuyn met de gouden lepen in de mond werd geboren. De meeste van hen, constateerde hij in 1998, hebben het gedurende hun leven alsmaar beter gekregen. Zij ook zullen straks van een goed pensioen en uitstekende verzekeringsuitkeringen genieten en zo het Zwitserlevengevoel verbeelden. Fortuyn was zelf ook een babyboomer, dus hij wist waarover hij sprak. En op zichzelf misgunde hij het hen ook niet. Daarentegen wond hij zich vreselijk op over hun gebrek aan verantwoordelijkheid. Hij nagelde hen aan de schandpaal als de architecten van de huidige graaicultur.

Dat laatste lijkt me een schromelijke generalisatie. Daarentegen is het onmiskenbaar waar dat babyboomers in een wereld hebben geleefd waarin het voor de meesten alsmaar beter werd. Dat optimistische perspectief lijkt verdwenen. Jongere generaties lopen nu op tegen de problemen van de vergrijzing, de economische crisis en de noodzaak van duurzame ontwikkeling. Voor hen staat nog maar te bezien of het alsmaar beter wordt. Onder die omstandigheden is het misschien wat wrang om vast te moeten stellen dat het opnieuw de babyboomers zijn die ook nu weer de dans ontspringen. Solidariteit is mooi, maar er zijn grenzen.

In de troonrede stond één uitroepteken. Daarmee bezwoer het kabinet het onbehaaglijke gevoel dat nieuwe generaties de volle last te dragen zouden krijgen van de economische crisis: ,,Dat mag niet gebeuren!’’ En het moet gezegd: het kabinet doet zijn best, met ambtelijke werkgroepjes en met stellige voornemen dat er fors bezuinigd moet worden. Maar tegen die tijd zijn we heel wat jaartjes verder. De meeste babyboomers zijn dan met pensioen om met volle teugen te genieten van wat tegenwoordig de derde levensfase heet. Daarom begrijp ik die (politieke) jongeren wel die gisteren in deze krant hun gram haalden over de babyboomgeneratie. Vandaar ook mijn vraag, of het het kabinet terecht of ten onrechte de babyboomers ontziet.