Tijdbom Den Helder

De staat van de jeugd van tegenwoordig houdt de gemoederen bezig en loopt langs politieke lijnen. Nieuw rechts vindt dat het wel meevalt met onze jeugd, hedendaags links maakt zich zorgen.

Opmerkelijk, eigenlijk. Dat was toch altijd andersom?

Na een recent rapport van onderzoeksbureau Motivaction (Strekking: ’Hoor wat klopt daar, kinderen? Er klopt een sociale tijdbom’), was het nu de televisie die ging checken of de jeugd deugt.

Voor de 4-delige documentaireserie ’Rauw en Puur’ ging filmmaakster Mildred Roethof de straat op om de belevingswereld van sommige jongeren te peilen.

Want we moeten de zaken wel nuchter blijven onderscheiden.

De televisie laat graag de extremen zien, niet de genuanceerdere stand van zaken.

Wat niet wil zeggen dat er niks aan de hand is.

Dat is er wel.

In het eerste deel (zaterdagmiddag, NPS) deed Roethof Den Helder aan.

Dat is een stad die kampt met een vervelende groep Antilliaanse jongeren, maar ook met een laag opgeleide club autochtone meisjes, die gevoelig zijn voor de strapatsen van eerstgenoemde lastpakken.

Dat leidt dikwijls tot tienerzwangerschappen en andere ellende, zoals mishandeling, zagen we.

Het is steeds hetzelfde patroon: Crimineel jochie vindt eenvoudig meisje mooi, eenvoudig meisje vindt crimineel jochie interessant en het leed is in feite al geschied.

„Ze kunnen goed zoenen, die Antilliaanse jongens”, vonden de meisjes, maar, vroeg Roethof aan een 13-jarig grietje: „Geven ze jou een veilig gevoel?”

„Nou”, zei ze, „ik denk heus niet dat ze mij af gaan schieten of zo.”

Roethof: „Je hebt het ineens over afschieten, ik snap niet waar afschieten vandaan komt.”

Het meisje: „Omdat ze wél iemand anders afschieten, bijvoorbeeld. Daarom.”

Linksom of rechtsom; dit was geen vrolijk straatbeeld en hoop gloorde er ook niet aan de Helderse horizon.

Een Antilliaanse jongen: „Je bent klein, je ziet dat je moeder wordt geslagen. Dat neem je mee, weet je. Jongens als wij kunnen die shit niet verwerken, weet je. En kijk, als je die shit niet kan verwerken, dan neem je die shit mee als je groot bent, weet je.”

Mildred Roethof: „De allereerste keer dat hij je sloeg, kan je dat je nog herinneren?”

Soraya (17 en zwanger): „Ja. Het ging erom mijn zus kwam langs en mijn zus vroeg of ik zometeen naar haar huis kwam om... om een bakkie te doen of wat dan ook. Ik weet niet eens meer. En toen zei ik: ja is goed ik kom er zo aan.

Toen werd hij boos. Ik mocht niet naar haar toe vandaag en blablablabla dat ik met hem was. En ik moest maar gewoon naar huis gaan en daar ben ik tegenin gegaan en toen hebben we ruzie gekregen en toen gaf tie me een klap in mijn gezicht.

En hij gooide me in de bosjes. En hij sloeg met een zakje dvd’s van de X-box spelletjes, sloeg ie me in mijn gezicht. En dat was echt de eerste keer dat ie me die klappen had gegeven.

Toen de volgende dag is ie bij me gekomen en heb gewoon gehuild bij me... en als een jongen voor je gaat huilen en zegt dat het hem spijt en dat ie het niet meer zou doen, dan ga jij denken van ok, hij... ik bedoel: hij bedoelde het niet zo.

Hij meent wat hij nu zegt en hij houdt echt wel van me, anders gaat hij niet huilen. Dat heeft mij gewoon gezegd van: ok, kom maar, weet je. Ik hou van je en ik wil je niet kwijt dus.

Maar op geef moment blijft ie die dingen doen en mijn moeder heb me vanaf toen al gezegd van: het blijft niet alleen bij deze keer. En ik heb heel veel dingen voor mijn moeder wel verzwegen, maar de meeste dingen dat kan je niet verzwijgen als jij met rooie dikke ogen beneden komt bij je moeder.”

Uit ‘Rauw en Puur’, zaterdag 5 december, 16.35 uur, NPS, Nederland 2.