Vredesprijs wordt voetnoot in biografie van de president

De Nobelprijs voor Obama bevestigt zijn goede naam in het buitenland, wat hem bij sommige Amerikanen juist een slechte naam geeft.

De Democratische partij kon in augustus vorig jaar even repeteren hoe je een Nobelprijswinnaar uit eigen gelederen ontvangt. Het ging zo: Jimmy Carter kwam rechts op, liep zo vlug als zijn oude benen het toelieten een half rondje over het podium, zwaaiend, en ging links weer af.

Zo vederlicht kan een Nobelprijs voor de Vrede blijken als aan de andere kant van de weegschaal een teleurstellende regeerperiode ligt. Die conventie in Denver, die Barack Obama tot de presidentskandidaat ging kiezen, zag er duidelijk geen enkel voordeel in, de internationale vredestichter lang in de camera’s te laten kijken, laat staan iets te zeggen.

Omgekeerd was de volgende Democraat die president werd, Bill Clinton, een ster met zijn langverbeide toespraak ten gunste van Obama. Zo makkelijk geeft een regeerperiode van welvaart en relatieve vrede de doorslag tegen een seksschandaal annex meineedverdenking.

Een paar verkiezingen verder zal ook de eer die Obama gisteren te beurt viel een voetnoot zijn in zijn biografie – met als voetnoot bij de voetnoot dat het zo vroeg kwam.

De Republikeinse voorzitter Michael Steele noemde de toekenning gisteren ’niet gelukkig’: „Het sterrendom van de president heeft onvermoeide ijveraars overstraald die werkelijk iets bereikt hebben voor vrede en mensenrechten.” De rechtse radiostokebrand Rush Limbaugh liet de website Politico noteren dat „met deze prijs de elites van de wereld Obama aanvuren geen extra troepen naar Afghanistan te sturen, geen actie te ondernemen tegen Iran en zijn nucleaire programma, en feitelijk de VS te ontmannen.”

Het niet geringe volksdeel met een hekel aan het bemoeizuchtige buitenland, of het nu vanuit de VN-wolkenkrabber in New York spreekt of vanuit het parlementsgebouw in Oslo, zal zijn verdenking bevestigd zien: Barack Hussein Obama, lieveling van de massa’s van Berlijn tot Caïro, is nauwelijks een Amerikaan.

Aan de andere kant staan degenen die gelukkig zijn met een president met wie je voor de dag kunt komen. Ook onder hen overheerste gisteren echter de verbazing. En wellicht de wens dat de ziel van Obama werkelijk doordrenkt is van de onverstoorbare bescheidenheid die hij gisteren weer ten beste gaf. Want met een Nobelprijs op zak blijft er weinig anders meer over om naar te streven dan vrede op aarde en voor alle Amerikanen een zorgverzekering.