Klimaatakkoord nog ver weg

Een grote klimaatconferentie in Bangkok heeft een nieuw akkoord niet veel dichterbij gebracht. Iedereen wacht op de Verenigde Staten.

Na twee weken praten in Bangkok is een nieuw wereldwijd klimaatakkoord nauwelijks dichterbij gekomen. De opkomende landen vrezen zelfs dat de Europese Unie de bestaande afspraken wil loslaten.

„Alle ingrediënten zijn aanwezig” om aan het einde van dit jaar in Kopenhagen een nieuw klimaatakkoord te sluiten, zei Yvo de Boer gisteren, bij het slot van de conferentie in Bangkok. De baas van het VN-klimaatbureau hield zorgvuldig het midden tussen „er is veel gedaan” en „er moet nog veel gebeuren”.

De conferentie in Bangkok was de laatste grote stap voor Kopenhagen. Daar moet een akkoord gesloten worden dat de opwarming van de aarde binnen de perken houdt.

De Boer waarschuwde voor een nieuwe ’grote angst’: De EU wil morrelen aan de bestaande afspraken uit Kyoto, waarin de VS en opkomende landen als China en Brazilië niet meedoen. „De vrees bestaat dat we Kyoto vermoorden zonder dat er een alternatief wordt geboden. Er is veel wantrouwen bij de opkomende landen.” Zij vrezen dat de landen die wel gebonden zijn aan Kyoto, zoals Japan en de EU, hun doelen loslaten.

De EU probeert juist zoveel mogelijk resultaat te boeken, reageert een betrokkene in Brussel. „We kijken naar alle mogelijke opties, als ze ons maar verder helpen.” Hij wijst erop dat Kyoto voor de VS nu eenmaal niet aanvaardbaar is. „En we proberen de Amerikanen er juist bij te houden”.

Want een akkoord in Kopenhagen hangt af van de vraag of de VS zich willen vastleggen op een serieuze beperking van de uitstoot. De wetgeving die dat moet regelen ligt voor in de Amerikaanse senaat en president Obama doet zijn best om zoveel mogelijk senatoren aan zijn kant te krijgen. Maar het is onwaarschijnlijk dat het wetsvoorstel voor Kopenhagen goedgekeurd zal zijn.

De financiering van klimaatmaatregelen in arme landen, een ander heikel punt, is in Bangkok ook weinig opgeschoten. Die landen vragen harde financiële toezeggingen, omdat ze lijden onder de klimaatverandering die ze niet veroorzaakt hebben. Zelf hebben ze de middelen niet om hun industrie schoner te maken en om de gevolgen van grote droogte en overstromingen tegen te gaan.

Niemand verwacht dat de rijke landen zomaar geld op tafel zullen leggen. Dat doen ze pas als de opkomende landen zich verbinden aan een duidelijke beperking van hun uitstoot van broeikasgassen.

„Er is pas een akkoord als alle stukjes van de puzzel op hun plaats liggen”, zegt een diplomaat die de onderhandelingen goed volgt. Hij verwacht niet dat er voor Kopenhagen een doorbraak komt. „De ambtenaren zullen het gras niet wegmaaien voor de voeten van de politici.”