Tories nemen het op voor werkende arme

David Cameron, leider van de Britse Conservatieven, presenteert zich als een sobere staatsman die de gewone man heel goed begrijpt.

’Gebroken samenleving’, ’gebroken economie’, ’gebroken democratie’; de ene sombere slogan na de andere flitst over twee beeldschermen tegen een achtergrond van donkere wolken. Niet bepaald een opbeurende video, maar de Conservatieven hebben geen opwarmingsact nodig voor de hoofd- en slotoptredens van ’het meest dynamische conservatieve partijcongres in twintig jaar’, het laatste voor de verkiezingen over acht maanden.

En dan veranderen de donkere wolken in het gezicht van premier Brown en vliegen er bouwstenen uit zijn gezicht: ’Tijd voor verandering’. ’Van recessie naar herstel’, ’Van Whitehall naar het stadshuis’, ’Van ongecontroleerde elites naar people’s power’, om uiteindelijk te eindigen met: Time for change. De slogans geven een mooie samenvatting van David Camerons toespraak waarin hij beloofde dat ’Groot-Brittannië weer zal opkrabbelen’.

De partijleider waarschuwt dat dit niet makkelijk zal zijn. „Er zijn weinig redenen om vrolijk te zijn”, zei hij over de bezuinigingen die nodig zijn om de ’enorme overheidsschuld’ aan te pakken, over de cultuurverandering die nodig is zodat mensen weer hun eigen verantwoordelijkheid nemen, en het afslanken van de onder Labour uitgedijde overheid. „Er wacht ons een steile klim, maar ik kan jullie vertellen dat het uitzicht vanaf de top het waard is.”

Zich bewust van het feit dat Cameron populairder is bij de kiezer dan zijn partij, zit het schaduwkabinet achter hem op het podium, samen met een zorgvuldig uitgekozen groep partijleden, zodat iedere kiezer zich in de partij zou kunnen herkennen.

Behalve een staande ovatie voor zijn beloften aan het leger – meer soldaten naar Afghanistan, al het materiaal dat ze nodig hebben, de benoeming van een oud-generaal in zijn regering en de installatie van een ’oorlogskabinet’– krijgt Cameron de zaal langdurig aan zijn voeten voor zijn aanval op Labours ’arrogantie’ dat zij de partij zijn die ’armoede’ bestrijden.

„Jullie hebben gefaald”, zegt hij over Labour, en ’het is onze taak, de moderne Conservatieve Partij, om te vechten voor de armsten die jullie hebben teleurgesteld’. Hij vertelt het verhaal van een alleenstaande moeder met twee kinderen die 150 pond per week verdient en die van elke pond die ze extra verdient slechts 4 pence overhoudt vanwege de aftrek van uitkeringen en extra belastingen. „Dertig jaar geleden won deze partij de verkiezingen door te vechten tegen 98 procent belastingen voor de rijken. Vandaag wil ik dat wij ons zelfs bozer tonen over de 96 procent belastingen voor de armsten.”

„Dat verhaal van Cameron over de 96 procent belastingen, dat is het Conservatisme dat ik steun”, zegt Thomas Hatton (17) na afloop. Hatton komt uit een echt Labour arbeidersklasse gezin en sloot zich twee jaar geleden aan bij de Tories.

„Cameron deed vandaag precies wat hij moest doen”, zegt Paul Buckley (32), die uit een dorpje in de buurt van Manchester komt. „Hij gaf mensen echt de redenen waarom ze vóór de Conservatieven moeten stemmen in plaats van alleen maar een tegenstem tegen Labour uit te brengen.”