Waarom?

Het leven is fantastisch, bedacht ik me zonet. En dan rijdt zo’n losgeslagen parvenu zeven mensen dood en verwondt vele anderen. Ik wil nu al zeggen, nog voordat iedereen er zijn of haar zeg over heeft gedaan, dat ik geen mededogen wil betonen voor het individu dat dit ondernomen heeft. In feite minacht ik zo’n individu, diep en hardvochtig.

Toch wil ik luisteren naar wat u te vertellen hebt, beste man. Wil ik u de kans geven u te verantwoorden, neen, eis ik van u dat u de verantwoordelijkheid voor de door u gepleegde handelingen opneemt. Waarom hebt u niet nagedacht? Waarom bent u blind geweest in uw zoektocht naar wraak? Waarom hebt u die verloren levens niet in acht genomen voordat u de auto instapte? Hoe kon u met volle bewustzijn volharden in het plan mensen zo het leven te ontnemen? Op een dag zoals Koninginnedag? Hebt u zich afgevraagd of er geen andere uitwegen waren, die meer in evenredigheid zouden staan met het (eventuele) leed dat u werd aangedaan?