Oranjebitter

’Koninkrijk der Nederlanden’, staat er op mijn paspoort. Naar mijn gevoel geeft dit een bijzondere status aan ons land, waarop ik als onderdaan kan meeliften. Onze monarchie moet dan ook vooral in stand blijven.

Hoe anders ligt dat voor de traditionele koninginnedagviering. Dit jaarlijks terugkerende feest is voor mij geen happening waar ik met reikhalzend verlangen naar uitzie.

Als kind vond ik het bepaald al geen genoegen om enkele uren op een winderig plein te moeten staan om met alle schoolklassen van het stadje te zingen. Tot mijn grote ergernis had mijn moeder mij getooid met feestmuts, vlaggetje en een oranje sjerp, waardoor ik mij nogal aangestaard voelde.

Als de notabelen van de stad zich dan eindelijk op het bordes van het stadhuis hadden verzameld, kon het zingen een aanvang nemen.

Met driftige armgebaren, spoorden overijverige juffrouwen en meesters ons aan alsof de Majesteit het zou moeten horen. Dit alles tot groot genoegen van de trots glunderende ouders die hun eigen kroost ook nog eens aanmoedigden.

Kortom: er is niks mis met een oranjebittertje en een vrije dag. Maar wat mij betreft liever geen zaklopen en defilés al staat de viering van onze koninginnedag in de top drie, van nationale feesten.