Een hele mooie negerin

Hoezeer ik onder de indruk ben van Pieter Oussoren, de man achter de ’Naardense Bijbelvertaling’, zijn verhaal over zijn bezoek aan de de Notre Dame schokte me vanwege de androcentrische, superieure toon (’Religieuze belevenissen’, vrijdag). De stereotyperingen zijn niet van de lucht. Roomse (!) preken zijn ’slordig’, in de rij voor de hostie staat ’een hele mooie negerin’ (geen halve dus). Zij mag wel voordringen; omdat ze mooi is, negerin of omdat ze een baby in de armen heeft? Hoe dan ook: deze vrouw wordt door Oussoren als een Maria Magdalena meteen in de rij van zondaressen geplaatst; we ’moeten ons geen illusies over haar maken’, ze zal ook wel niet weten wie de vader van haar kind is. Maar toch –of juist daarom, vanwege die donkere schoonheid die de gedachte aan zonde tevoorschijn roept?– is deze negerin gelukkig geen burgertrut zoals die moeders die hun kind naar de crèche brengen.

Mooi, dat er leuke mensen zijn zoals Pieter Oussoren, aan wie de schoonheid van de Notre Dame besteed is.