nieuwe boeken fictie

Wijd uitwaaierende roman van een nieuw Pakistaans talent. Hoofdpersoon is een Japanse, die na de atoombom op Hiroshima naar India reist, daar met een moslim trouwt, vervolgens naar Pakistan trekt, totdat oorlog en geweld ook haar nieuwe geluk weer komen verstoren. Het Engelse origineel werd in maart in Trouw besproken door Amal Chatterjee: „’Burnt Shadows’ is een sterke roman met een zwakke plek: de Amerikanen.” Die waren in zijn ogen wat al schematisch neergezet.

Met ’Samen ben je minder alleen’ werd deze Française bestsellerauteur. Hoewel haar trouwe Franse fans (blijkens hun reactie op internet) ook ’La Consolante’ weer een meesterwerk vonden, meldden andere critici dat het boek al snel té roze uitviel. Feelgoodlectuur, derhalve, over een 47-jarige architect, die van slag raakt als de moeder van een jeugdvriend - een stille liefde - is overleden. Een andere vrouw helpt hem er weer bovenop.

Amerikaanse debuutroman over de prijs van succes. Een vastgelopen scriptschrijver beseft dat hij boos is op de maatschappij en dat de band met vrouw en zoon te wensen overlaat. Een liberale rabbijn raadt hem aan om in Israël soelaas te zoeken. Altijd een vruchtbaar thema, man-in-crisis, maar de zinnen van deze debutant (en docent Hebreeuwse literatuur in Florida) klinken nog erg onnatuurlijk, vooral in de dialogen: „Hé, wat zou je ervan vinden als we over een week of twee met Zack naar Israël gingen?”

De tweede roman van de Rotterdamse (werkzaam bij een sociaal-economisch project) is een ode aan de niet-zo-goede Rotterdamse buurt, of eigenlijk aan de volkse held. Hier is dat Freddy Keizer, half indo, escortman, vrijbuiter, gehuld in een leren jas: „De Harley brult over de Binnenweg langs de cafés en hij let goed op. Hij geniet, want hij wordt nagekeken.” Mahabier beziet dit low life met sympathie, van ironie is geen sprake.

Tommy Wieringa en Jaap Scholten stelden de eerste verzameling samen van de te vroeg aan kanker overleden schrijver. Dit boek bevat vooral columns en recensies. Erik Jan Harmens maakte een keuze uit Jaeggi's gedichten, waarin de lichte toon naarmate de ziekte vordert plaatsmaakt voor een somber geluid. Zoals in de regels: „het begint natuurlijk met / van de lichtknop naar je bed / is drie stappen te ver.”