Hoe een huisvrouw wereldberoemd werd

Er waren tijden dat je alleen maar beroemd kon worden door met je hoofd op televisie te verschijnen. En dan niet een keertje, maar liefst zo vaak en zo lang mogelijk. En dan nog was de kans groot dat je slechts beroemd kon worden in Nederland. Of in Duitsland. Of België of Engeland. Wereldberoemd worden, daar was heel wat meer voor nodig. En er kon aardig wat tijd overheen gaan voor dat zo ver was.

Beroemd worden over de hele aardbol, bij vele miljoenen mensen, dat was slechts weggelegd voor een elite van artiesten, staatslieden, filmsterren. En niet voor, bijvoorbeeld, een gewone huisvrouw uit, laten we zeggen, een dorp ergens in Schotland.

Maar toen kwam internet. En weer later YouTube op internet. En YouTube op internet maakte die Schotse huisvrouw in één klap wereldberoemd. Hoe kwam dat zo?

Sinds enkele jaren kennen we allemaal de in populariteit groeiende tv-programma’s als ’Idols’, ’X-Factor’, en ’Holland’s got talent’. In die programma’s komen - soms - talenten bovendrijven waarvan je je afvraagt waar en waarom ze zich de afgelopen jaren verstopt hielden. Al jaren kijk ik met een zekere regelmaat naar deze programma’s, maar nog nooit kwam ik daarin talenten tegen van wie ik sprakeloos werd, paf stond, tot tranen toe geroerd werd. Zeker, sommige winnaars van deze talentenjachten doen het goed, komen professioneel over en houden soms een goed belegde boterham over aan de bekendheid die een finaleplaats oplevert. Maar een regelrechte sensatie? Nee, die ben ik in een van deze Nederlandse programma’s nog niet tegengekomen.

Maar buiten de platte polder, over onze landsgrenzen, hebben ze ook van die tv-programma’s. Precies dezelfde. En het gekke is: die zijn beter. Hoe dat komt? Ik denk dat het net zoiets is als die verse croissant, die altijd veel beter smaakt op een terras onder een plataan in een stadje in Zuid Frankrijk, dan bij een uitspanning op de kale stoep van de PC Hooftstraat.

Zo is er het talentenprogramma ’Britain’s Got Talent’ van de Britse zender ITV. Ik weet niet of er veel lezers zijn die die zender kunnen ontvangen; ik in elk geval niet. En inmiddels weet ik, dank zij internet, dat ik aardig wat gemist heb op tv.

Dagelijks surf ik ’s morgens - onder het genot van koffie en een croissant - een uurtje rond op wat kranten-sites. Een van die sites leidde me via een linkje naar YouTube, naar een filmpje uit een recente aflevering van ’Brittain’s Got Talent’. En daar stond ze. Op een podium voor een volle zaal: De huisvrouw uit Schotland, 47 jaar, bloemetjesjurk, onderkin, slecht zittend permanentje, wenkbrauwen als schoenborstels, een grijns op haar gezicht en in haar hand een microfoon in plaats van de emmer met aardappels die je er eigenlijk verwachtte.

Kirrend beantwoordde ze de vragen van de driekoppige jury die in de zaal recht voor haar troonde. Wat ze kwam doen. Zingen, dus. O. En wat was haar droom? Beroemd worden. O. Besmuikt gelach bij jury en publiek. Even wiegde ze uitdagend met haar heupen. De jury keek walgend weg. Nou vooruit, laat maar horen, sprak een jurylid verveeld.

Muziek zwol aan en de huisvrouw begon te zingen. Na de eerste klanken explodeerde de zaal en vielen de monden van de juryleden open: hier zong een engel. Krachtig, sprankelend, loepzuiver. Een sensatie.

De sensatie heet Susan Boyle en de hele wereld kent inmiddels haar naam, haar stem en haar gezicht. Dankzij internet. Het filmpje van haar auditie is door honderden op internet gezet en door miljoenen wereldwijd bekeken. Op het moment dat ik dit schrijf, hoest zoekmachine Google 1.760.000 pagina’s op wanneer je ’Susan Boyle’ intikt. Oprah Winfrey wil haar in haar show en er is een ploeg van ’Netwerk’ naar haar onderweg.

En zo wordt een werkloze huisvrouw uit Schotland die vrijwilligerswerk doet voor haar kerk, zomaar ineens een wereldster.

En zo wordt internet zomaar een plaatsvervanger voor je televisie, waarop je ITV niet kan ontvangen. En ik kan u verzekeren: een rondje ’Britain’s Got Talent’ op YouTube staat garant voor al gauw een uurtje top-amusement op je laptopje. Ook leuk: ’Australia’s Got Talent’.

Nooit geweten dat YouTube zo onderhoudend kon zijn. Susan Boyle heeft zichzelf inmiddels ook bekeken op internet, maar ze vond het niks: „Ik zag er uit als een garage”, smaalde ze.

http://www.youtube.com/ watch?v=luRmM1J1sfg