Dokic krabbelt terug na leven vol persoonlijk leed

Verlost van het juk van haar vader probeert Jelena Dokic haar tenniscarrière weer op te pikken. Maar de inktzwarte herinneringen blijven.

Na haar overwinning in de eerste ronde van de Australian Open durft Jelena Dokic voorzichtig weer omhoog te kijken. Maar het verleden doet de Australische tennisster, die door problemen op het persoonlijke vlak in een diep dal was geraakt, nog altijd pijn. „Ik ben door een hel gegaan”, zei Dokic met een gebroken stem en tranen in de ogen.

De glimlach op de baan na de winst op de Oostenrijkse Paszek – haar eerste zege in Melbourne in een decennium – maakte in de persruimte plaats voor een masker van verdriet. Inktzwarte herinneringen borrelden op in de gedachten van de 25-jarige Dokic. „Twee jaar was ik depressief en raakte ik geen racket aan. Ik had geen contact meer met mijn moeder en mijn broer, het was de moeilijkste tijd uit mijn leven.”

Als veelbelovende tennisster – in 2000 haalde ze de kwartfinales op Wimbledon en was ze nummer vier van de wereld – leefde Dokic onder het loodzware juk van haar vader Damir. De man gedroeg zich als een tiran, schopte overal herrie en walste als een tank over de gevoelens van zijn dochter. Hij bouwde een indrukwekkende lijst met incidenten op, zonder zich ook maar een moment te bekommeren om wat er in het hoofd van Jelena omging.

Een korte opsomming van de wandaden van Damir Dokic. In 1999 werd hij verwijderd van het toernooi in Birmingham, nadat hij clubleden nazi’s had genoemd. Een jaar later vocht hij op de Australian Open met cameramensen en vernielde hij op Wimbledon de telefoon van een journalist. Hij werd dat jaar verwijderd van de US Open na een hoogoplopende ruzie over de prijs van een visgerecht in het spelersrestaurant. Na al die incidenten mocht hij van de vrouwenvakbond WTA zes maanden lang geen toernooi bezoeken.

„Ik moest zoveel doorstaan in de periode dat mijn vader met mij meereisde op de tour”, zei Dokic in Melbourne. „Ik was nog zo jong en ik had geen idee van er allemaal aan de hand was. Er waren zoveel uitbarstingen, zowel op als buiten de baan. Ik tenniste met een gigantische druk op mijn schouders. Toen ik 19 was, was ik een gebroken mens.”

De ellende begon toen de Servische familie Dokic in 1994 de Balkanoorlog ontvluchtte en de wijk nam naar Australië. Maar ze konden niet aarden in hun nieuwe vaderland. In 2001 keerden ze terug naar Europa. De koffers werden gepakt omdat vader Damir meende dat de organisatoren van de Australian Open de loting hadden gemanipuleerd. Emotioneel geknakt brak Jelena Dokic jaren later met haar familie. In 2006 keerde ze moederziel alleen terug naar Australië.

Inmiddels probeert Dokic de banden met haar familie weer aan te halen, met uitzondering van haar vader met wie ze al jaren geen woord meer heeft gewisseld. „Ik heb de laatste twaalf maanden weer wat contact met mijn moeder Lilianne en mijn broer Savo, die acht jaar jonger is dan mij. Maar ik heb nog steeds het gevoel dat ik ze kwijt ben en dat doet mij veel verdriet.”

Haar sportieve loopbaan was volledig in het slop geraakt, maar toch vond ze de motivatie weer te gaan tennissen. „Het is een wonder dat ik weer speel en daarom is het zo emotioneel dat ik hier heb gewonnen. Het gaat niet om mijn ranking, geld of iets anders. Ik heb er weer plezier in. Dit is waarschijnlijk de beloning voor alles wat ik heb meegemaakt.”