Witte school

Het begrip ’witte school’ is een eufemisme voor de mate van culturele diversiteit in de hogeschool waar ik werk. Of je nu naar het personeelsbestand kijkt, de studentenpopulatie, het lesmateriaal of de cursisten van de contractactiviteiten: alles ademt dezelfde witte cultuur. Het beleid staat zo mooi op (wit) papier: de hogeschool wil een afspiegeling zijn van de samenleving. Maar de docenten zijn vooral witte, mannelijke, heteroseksuele babyboomers, met ik-was-vroeger-ook-progressief klederdracht. Natuurlijk, ook wij hebben Khalid de troetelmarokkaan, assistent-docent: jong, goedkoop en multiculti. Maar echt multicultureel wordt de school pas na 17.00 uur ’s middags, als de schoonmaakploeg binnenkomt. Is het dan vreemd dat het ook niet wil vlotten met de instroom van allochtone studenten, de nieuwe niche op HBO-gebied?

Een verklaring heb ik wel. Als we nieuw personeel nodig hebben, is dat altijd op de korte termijn nodig, vanwege dreigende gaten in de bezetting. Er is geen tijd voor een uitgebreide wervingscampagne conform het papieren beleid, we zoeken snel iemand uit het eigen netwerk: ons kent ons. Zo begint uitsluiting dus.