'Meneer wat is er?'

Kort nadat Trouw-redacteur Pieter van der Ven (1943) vorig jaar stopte met werken, veranderde zijn leven. Vandaag deel zes van een zevenluik.

Sinds de operatie, nu zo’n driekwart jaar geleden, ben ik wel vier keer onderuit gegaan, laatst nog. Aanvankelijk ging het maandenlang heel goed, maar nee – pillen omhoog, pillen omlaag, pillen tussenin. Die enkele seconden dat je het onmiskenbaar voelt aankomen – en wham, daarna de paniekerige stemmen van omstanders, terwijl jezelf met handen en voeten spartelend en naar adem snakkend, hen wel hoort maar zelfs beleefdheidshalve even niet te woord kunt staan. ,,Meneer, wat is er?”, ,,Voelt u zich wel goed?’’, ,,Meneer, bent u bekend met het verschijnsel epilepsie?”

Bij Albert Heijn. Nog steeds kijk ik tersluiks naar de pakken gazpacho die ik toen als eerste in mijn mandje deed, waarna het licht ineens uitging. Ik kom er nog een enkele dag, maar zelden zonder herinnering aan die potsierlijke avond met ambulance en al die omstanders. Of neem die keer in de sportschool, pal tegenover dezelfde AH, en je zoals gebruikelijk in je blootje uit de douche komt – en pats, geen houden meer aan, op je kop. En iemand die kuis een handdoek over je achterwerk drapeert, het was of ik er zelf getuige van was, maar het kon me niks schelen – wéér naar het ziekenhuis, weer bloeddruk meten, bloedspiegel, weer dezelfde vragen over hoe en wat. Of de boekpresentatie van de oud-collega, de feestelijke gelegenheid die door het gebeurde werd verstoord en ik zoals de paus vroeger op zijn draagstoel naar de nevenruimte werd getild.

Met de blessures is het tot dusver meegevallen – een plasje bloed, een hechting daargelaten. De onzekerheid daarentegen valt helemaal niet mee, mijn partner niet, mij niet. Geen moment dat het niet door je hoofd spookt. Wanneer wéér?

De dag dat ik met pensioen ging dacht ik oprecht: dit is het, punt. Dacht niet aan dit staartje.

Volgende week dinsdag, slot: de ervaringen van de partner van Pieter.