Klant dopingarts haalt gram in geboortestreek

Michele Scarponi won in zijn geboortestreek de koninginnerit van de Tirreno-Adriatico. Hij sloot met die prestatie een duistere periode af.

Rond de uitgang van het stadhuis van Camerino wachtte een menigte vol ongeduld het einde van de persconferentie af. Toen ritwinnaar Michele Scarponi eindelijk tevoorschijn kwam, vormden de mensen spontaan een erehaag. ’Hulde’, klonk het in koor. Geëmotioneerd nam de Italiaanse coureur de dankbetuigingen in ontvangst. Het raakte hem dat zijn streekgenoten hem na een lange schorsing weer in de armen sloten.

Scarponi, geboren in de provincie Ancona, bleef nederig onder de belangstelling. Hij beriep zich niet op een hogere macht en haalde niet uit naar kwelgeesten van weleer. De grootste zege uit zijn carrière droeg de 29-jarige renner op aan zijn echtgenote Anna, zijn naaste familie én zijn hond. Hij bedankte hen voor hun steun in de zwaarste periode van zijn leven.

Als jonge prof maakte Scarponi indruk op steile klimmetjes. Voor het grote rondewerk kwam hij weliswaar te kort, maar het peloton leek een bruikbare kracht rijker te zijn. Toen zijn naam opdook in het dopingschandaal rond de Spaanse arts Fuentes, viel het doek langzaam. Onder druk van justitie bekende hij in mei 2007 tot de clientèle van de infame dokter te hebben behoord.

De biecht bezorgde hem geen absolutie. Zijn toenmalige werkgever Acqua e Sapone zette hem op straat, nadat de internationale wielerunie UCI hem voor zestien maanden had geschorst. Vorige zomer kreeg hij een nieuwe kans. Manager Gianni Savio van Diquigiovanni, een ploeg rijdend met een Venezolaanse licentie, bood hem een contract aan.

„Ik wil het verleden laten rusten”, reageerde Savio op de smet van Scarponi. „Michele heeft die periode afgesloten. Hij is een groot renner, vrijgevig en dapper. De wielerwereld moet zulke mensen ondersteunen. Zijn probleem was dat hij zich op een bepaald moment op een verkeerde plek bevond in de nabijheid van dubieuze personen. Michele toonde mijn gelijk door zich als een ware kampioen voor te bereiden op deze etappe.”

Met die lofzang eindigde een prachtige koersdag, die begon in serene rust. Bij de visafslag in de startplaats Civitanova Marche kwamen de renners achter de gordijnen van de ploegbus rustig bij van een korte nacht. Alleen bij het Saxo-team heerste enige bedrijvigheid. Andy Schleck reed een paar honderd meter over de spekgladde ondergrond om zijn achillespees te testen. Hoofdschuddend keerde hij terug. Schleck zou niet starten.

De Italiaanse coureurs vertoonden zich pas op het allerlaatste moment. De rasklimmers onder hen wilden geen flintertje energie verspillen. De koninginnerit naar Camerino, met de beklimming van de Sasso Tetto als scherprechter, stond al maanden in hun geheugen geprent. Het moest de opmaat vormen van eerherstel en nieuw elan.

In dit gezelschap van getergde lieden was Ivan Basso de grootste naam. Net als Scarponi bekende de voormalige Girowinnaar innige banden met Fuentes te hebben. De lieveling van Italië en de gedoodverfde opvolger van Marco Pantani bleef hierdoor twee jaar aan de kant. Bij Liquigas maakte hij afgelopen najaar zijn rentree in het peloton. Tijdens de Tirreno-Adriatico wilde Basso in de koninginnerit tonen het rondewerk niet te zijn verleerd.

Basso slaagde in deze missie. Met Stefano Garzelli en Scarponi gaf hij de finale in de nauwe steegjes van Camerino kleur. Dat hij over een minder explosieve eindspurt heuvel op beschikte, kon de pret niet drukken. Basso, vijfde in het klassement, voelde dat de krachten nog niet uit zijn lichaam waren gevloeid. Een nieuwe gooi naar een eindzege in een grote ronde hoeft hij niet zijn hoofd te zetten.

Tijdens de slotrit kan Scarponi de blauwe leiderstrui, die hij overnam van Andreas Klöden, vrijwel niet meer verliezen. De Duitse coureur noch zijn team Astana maalde om de machtsgreep. „Elke koers is het onze formatie tegen de rest”, relativeerde ploegleider Dirk de Mol. „En alles winnen gaat niet. Ik moet bekennen dat de eindzege er ook niet inzat. Andreas zat voor de top van de Sesso Tetto tegen kramp aan.”

Scarponi gaf aan dat fysieke tegenslag hem geen parten had gespeeld. De euforie die fietsen door zijn eigen regio hem bezorgde, maakte verzuren onmogelijk. Oud zeer vormde voor een extra schild. Scarponi: „Die schorsing gaf me denk ik de kracht om zo terug te komen.”