Hezbollah? Nee, die zal het niet geweest zijn

Wie schoot er gisteren drie raketten af op Noord-Israël? Was het wel Hezbollah, dat de afgelopen weken de retorische strijd tegen Israël aanvoerde?

De katoesja-raketten waren gisteren nog maar ternauwernood op Israël neergekomen, of iedereen begon het voorval te relativeren. ’Een incident’, klonk het uit alle hoeken. Betrokkenheid van de beweging Hezbollah, dat in 2006 nog een oorlog met Israël uitvocht, werd allerwegen ontkend.

De Libanese premier Siniora veroordeelde de aanval, een Libanese minister stelde dat Hezbollah hem had bezworen niet achter de aanval te zitten. Ook een Israëlische minister zei dat de raketschieters in Palestijnse (níet in Hezbollah-)hoek gezocht moesten worden.

Niemand zit eigenlijk te wachten op betrokkenheid van Hezbollah. Israël niet, omdat het geen behoefte heeft aan een tweede front tijdens zijn oorlog in Gaza. De Libanese regering niet, omdat ze vreest zelf slachtoffer te worden van een eventuele Israëlische vergeldingsactie jegens Hezbollah. En Hezbollah óók niet, omdat het eigenlijk alleen maar te verliezen heeft bij een nieuw conflict met Israël.

Hezbollah’s positie is beter dan ooit sinds Israël in 2006 de organisatie aanviel, nadat die enkele Israëlische militairen had ontvoerd. Israël bombardeerde Zuid-Libanon en delen van de hoofdstad Beiroet, en er volgde een kort grondoffensief. Het leverde Israël weinig op, want na afloop zat Hezbollah nog steeds –bewapend en wel– in Zuid-Libanon.

De beweging werd bovendien tot kampioen van de Arabische wereld gekroond, omdat ze Israël had weerstaan. Dat stelde haar in staat om afgelopen voorjaar de rivalen in Libanon aan te vallen en grote politieke concessies af te dwingen. Later dit jaar hoopt Hezbollah zijn verbeterde positie te verzilveren bij parlementsverkiezingen in Libanon.

De afgelopen weken hield Hezbollahleider Nasrallah daarom vooral krachtige toespraken over het droeve lot van de Palestijnen, waarbij hij –natuurlijk– afgaf op Israël, maar ook Arabische leiders de oren waste vanwege hun onwil om voor Hamas in de bres te springen. Ook zei hij een eventuele Israëlische aanval met vertrouwen tegemoet te zien. De oorlog uit 2006 zou in vergelijking met deze strijd ’een wandeling in het park’ zijn, aldus Nasrallah. Maar van offensieve plannen sprak hij niet.

Toch is niet helemaal uit te sluiten dat (een deel van) Hezbollah op zijn minst (op de achtergrond, via banden met Palestijnen) betrokken was bij de raketaanvallen van gisteren. Dat zou dan komen door een radicale factie binnen de beweging, die denkt dat Israël vroeg of laat hoe dan ook af wil rekenen met Hezbollah. Met een provocatie zou deze groep Israël uit zijn tent willen lokken, om zo Hezbollah een excuus te geven op eigen voorwaarden Libanon te ’verdedigen’. De beheerste reactie van onder meer Israël zet vooralsnog een streep door dat scenario.