'Zin' heeft geen zin in geraniumstaarders

Op mijn bureau ligt een rood T-shirt. Zo een van het soort waarin je op het journaal vaak actievoerders ziet rondlopen. Die hebben zo’n shirt dan gekregen van de actieleiding, tegelijk met een mal petje en een plastic fluitje. De actievoerders trekken zo’n shirt dan aan, over hun truien heen, zetten het petje op en blazen dan op het plastic fluitje, waardoor ze steevast iets potsierlijks krijgen. De gevoelens waarmee je ze dan bekijkt, variëren steevast van plaatsvervangende schaamte tot medelijden.

Zo’n T-shirt dus.

Er staat een afbeelding op van een dame die een hondje - waarschijnlijk een teckel - meedogenloos aan een riem rondzwaait, en waarmee ze een pot met geraniums wegmept. De bijgaande tekst luidt ’Ban de geranium’.

Het T-shirt is onderdeel van de gelijknamige campagne van het vernieuwde maandblad ’Zin’, dat zich richt op Mokka’s. Dat zijn vijftigplussers die ’Mondig, Ondernemend, KapitaalKrachtig en Actief’ zijn. Geen mensen die zichzelf laten verpieteren achter het spreekwoordelijke rijtje geraniums. Kortom: ’Zin’-lezers, dus.

’Zin’ is een blad dat je beter niet kan aanschaffen als je net zoveel van je geraniums houdt als van je makkelijke senioren-stoel en van je kruiswoordpuzzelboekjes. En bovendien moet rondkomen van een karig pensioentje.

Want het blad bruist van Het Goede Leven. En dat kost nou eenmaal wat moeite én een paar centen; exotische reisbestemmingen, goede hotels en restaurants, mooie wijnen, prachtige huizen. Pas helemaal achterin, onopvallend, kom je de advertentie tegen van de onvermijdelijke sta-op-fauteuil. Maar ja, die staat ook in de Kampioen.

Zelf hoor ik inmiddels ook tot de doelgroep (vergeet echter de eerste van de twee k’s) en steevast ben ik sceptisch als ik een vijftigplussers-blad opensla; ik zie ze dan al bij voorbaat voor me, de foto’s van breed lachende senioren zonder zorgen, op splinternieuwe, sportieve fietsen en met nog al hun witte tanden. Ouderen in goeden doen, reizend door Toscaanse landschappen, golfend in de Caribische zon, hun beeldschone kleinkinderen koesterend in de schaduwrijke tuin van hun Zuidfranse villa. Niks urineverlies, geen woord over financiële sores, geen kik over krakende gewrichten.

Gelukkig is ’Zin’ niet zo’n blad. ’Zin’ brengt mooie verhalen van en over min of meer bekende ouderen, die allemaal hun sores hebben, maar die in elk geval niet bij de geraniums neerzitten.

Hartverscheurend is het verhaal van journaliste Jet de Bruin (55) die zich op oudere leeftijd gedwongen zag te scheiden van haar depressieve echtgenoot: ,,Ik wilde zelf scheiden van deze depressieve man, die zijn ongeluk uitte door eeuwig en altijd op mij te vitten. Het is mijn beslissing zo niet langer te willen leven. (...) Ik wil een rustig leven, harmonieus en vredig, en om dat te bereiken heb ik tegen mijn liefste moeten zeggen: ik houd het niet langer uit, ik kan er niet meer tegen, ik wil scheiden. Ik houd veel van je, maar sinds je met pensioen bent, ben je veranderd in een apathische vent, die niets anders doet dan de hele dag wachten tot ik thuis kom. En als ik dan thuis kom, is er geen glas wijn, geen gelach, geen omhelzing, maar kilte en verwijt en woede.”

Scheidings-pijn op oudere leeftijd. Maar ook: een nieuw begin. In een nieuwe ’Zin’.