Geloof verzet bergen, maar maakt het beter?

Er was eens een man die kanker had. De vooruitzichten waren niet best, maar hij kreeg een experimenteel medicijn. De tumoren werden kleiner. Andere patiënten kregen het medicijn ook, bij hen hielp het niet. De man hoorde dat en zijn tumoren groeiden weer. Zijn artsen gaven hem water te drinken en zeiden dat dit een krachtiger versie was. De tumoren slonken. Toen zei Amerikaanse autoriteit voor voedsel en medicijnen dat het middel niets deed. De patiënt overleed.

Als geloof in een drankje een mens half kan genezen, hoe geneeskrachtig moet geloof in een almachtige God dan wel zijn? Weekblad Time wijdt er een omslagartikel aan: ’Hoe geloof kan genezen’.

Als geloof dat kan, hoeft dat nog geen aanwijzing te zijn dat God bestaat, stelt medisch onderzoeker Andrew Newberg in het artikel. Van hem is bovenstaand voorbeeld van de man die door het placebo-effect zijn kanker een tijdlang behoorlijk in bedwang had. En binnenkort komt van hem het boek ’Hoe God uw brein verandert’ uit, het resultaat van zijn metingen aan de hersenen van biddende en mediterende proefpersonen. Vooral de pariëtale kwab, de plek waar we onze zintuiglijke indrukken verwerken, speelt een hoofdrol bij het gevoel van de wereld te zijn, opgenomen in een groter geheel.

Hoe het ook werkt, geloof lijkt een positieve uitwerking op onze gezondheid te hebben. Maar of dat langs bovennatuurlijke weg is, kan niemand vaststellen. De overlevingskansen van zieken voor wie gebeden werd, lijken in sommige onderzoeken te stijgen, in andere weer niet. Kerkse mensen leven jaren langer dan vergelijkbare mensen die niet te kerke gaan.

Maar de reportage in Time lijkt soms wel erg graag te willen dat het geloof even goed is voor het lichaam alsvoor de ziel. Het blad roemt de kerken van Afro-Amerikanen als bijzonder geschikt voor het bevorderen van de gezondheid, omdat ze van oudsher een veel centralere plaats innemen in het leven van de gemeenteleden. Een preek van de dominee over gezondheid wordt daar helemaal niet vreemd geworden. Maar zijn zwarte Amerikanen gezonder zijn dan blanke? Allerminst. In Time is dat geen tegenvoorbeeld, maar een ’kans’.

Er was ook eens een man, een erg gelovige man in Irak, die graag Amerikanen doodmaakte. Daarover vertelt Newsweek. In het artikel heet hij Aboe Ahmed.

Aboe Ahmed doodde Amerikanen, omdat niet-gelovigen het land van gelovigen niet mogen bezetten, zo eenvoudig was het volgens zijn versie, de Saoedi-Arabische, van de Islam. Maar hij kwam tot andere gedachten. Mede-islamisten, van Al-Kaida in Irak, bliezen het heiligdom op van de sjiieten in Samarra en wisten daarmee een oorlog te ontketenen tussen de sjiieten en soennieten als hij.

Abu Ahmed werkte daar echter niet aan mee. Al-Kaida onthoofdde daarom zijn vader en broers. Hij liet de daders onthoofden. Al-Kaida maakte excuses, maar hij trapte er niet in. Nu werkt hij voor de Amerikanen. Hij praat met ex-medestrijders. Sommigen haalt hij over, anderen niet. Van sommigen besluit hij, samen met de Amerikanen, dat ze dood moeten. En hij schaamt zich niet voor zijn verleden of heden: „Elke vrucht rijpt op zijn eigen tijd.”

’Banksters’ mogen dan overal gehaat worden, maar meer geld is nodig om Amerika’s banken op te schonen en de economie de financiële opkikker te geven die ze nodig heeft. [...]

Het team van Obama moet dat erkennen, anders zullen ze, net als hun voorgangers, beschouwd worden als onderdeel van het probleem, niet als de oplossing.

The Economist vindt dat de Amerikaanse regering een enorme kans heeft laten liggen.

Na analyse van een proefmonster deelde het veterinaire bureau van Viersen de ontzette restauranthouder mee, dat zijn döner in werkelijkheid een ’gerecht van gehakt vlees aan de spies’ betrof, met de zintuigelijke kenmerken van een gehaktbal of een kookworst.

Der Spiegel over de oorlog tussen de ambtenarij en 42 döner-snackbars.

In Brussel zijn mensen van wie het Engels de moedertaal is, berucht bij hun collega’s doordat ze te snel spreken, of onbekende uitdrukkingen gebruiken.

The Economist legt uit waarom het voor Engelssprekenden een nadeel is dat iedereen in de wereld Engels leert.