nieuwe boeken fictie

Tweede roman van deze Zuid-Amerikaanse schrijfster, die voor haar Nederlandse debuutroman de Geertjan Lubberhuizen prijs kreeg. Trujillo - dochter van een linkse

guerillastrijder - schreef die roman uit woede over de westerse belangen in de cocaïnehandel. Haar tweede beschrijft de liefde tussen een werkloze barman en een tijdelijk naar Nederland geëmigreerde vrouw die een film voorbereidt over het verzet tegen de rechtse dictatuur in haar land. Opnieuw een geëngageerde roman dus.

Leuwsha's debuut ’De parbo-blues’ over een tussen Suriname en Nederland heen en weer geslingerde man, werd genomineerd voor de Debutantenprijs. De jury prees onder meer het ’dwingende ritme’ van haar zinnen. Dat compliment geldt ook ’Solo’, dat zich afspeelt in Suriname, waar Solana en Orfeu elk hun eigen ambities hopen te verwezenlijken.

Maxwell (1908-2000) maakte naam met zijn debuut ’They came like swallows’ over zijn dramatische jeugd, met een moeder die te vroeg stierf. Hij maakte naam als redacteur van onder meer John Updike, en schreef ’Ancestors'. de geschiedenis van zijn familie. ’Tot ziens, tot morgen’ moet de in Amerika al gelauwerde auteur in Nederland introduceren. In dit boek over schaamte en gemiste kansen komt het tot een breuk tussen twee vrienden, nadat de vader van één van hen een misdaad heeft begaan.

Wat was de rol van de Joodse Raad in Enschede? Hoe kwam het dat daar respectievelijk meer Joden gered werden (via onderduik) dan elders? De schrijfster onderzocht de zaak en goot haar bevindingen in de vorm van een roman over de twijfelende secretaris van de Raad, die zelf op transport wordt gesteld.

„Mensen zijn nooit tevreden. Als ze weinig hebben, willen ze meer. Als ze veel hebben willen ze nog meer,” aldus de goeroe-romancier Coelho, die over de hele wereld ongekend populair is. Zijn nieuwste laat hij spelen in mode- en filmwereld te Cannes: hoofdpersoon is een schatrijke Rus. Geen al te zweverige Coelho dit keer, al ontbreekt het niet aan levenswijsheden.

Deze debuutroman van de Antwerpse Albdiouni (1981) speelt zich grotendeels af in het moderne Marokko, waar moderniteit en traditie regelmatig botsen. „Flatgebouwen rezen als paddestoelen uit de grond en de eigen jongeren met diploma in de Rechten of filosofie konden de bakstenen er gaan leggen.” Albdiouni schrijft met flair, hoewel niet altijd even grammaticiaal.