Dooddoener

Wat mij woensdag opviel aan het kamerdebat over de onderzoekscommissie Irak is het gebrek aan vertrouwen dat deze commissie de waarheid boven tafel krijgt.

Men is niet verplicht voor de commissie te verschijnen, het onderzoek wordt achter gesloten deuren gevoerd en men staat niet onder ede tijdens de ondervraging van de commissie.

Dit in tegenstelling tot een parlementair onderzoek waarbij het tegenovergestelde geldt en hierdoor meer waarheidsgetrouw blijkt, aldus de overtuiging van politici. Waarom heeft men de belangrijkste en ingrijpendste gebeurtenis uit onze parlementaire geschiedenis, de moord op een politicus in 2002, notabene een belangrijke kandidaat voor het premierschap, laten onderzoeken door een commissie? Alle politici die hameren op een parlementaire enquête waren verrukt met de commissie Van den Haak en vonden dat deze goed werk had verricht.

Nu komt de aap uit de mouw. Politici weten heel goed dat een commissie niet meer is dan een dooddoenertje om de gemoederen te sussen. Een parlementaire enquête naar de moord op Fortuyn? Nooit ofte nimmer. Wie weet wat er boven tafel komt. En zo worden wij al jaren voor de gek gehouden.