'Mama Riet liet ons droog brood eten'

Cynthia is geen slachtoffer, ontdekte Mirjam Oldenhave tijdens het schrijven van een boek over haar pleegdochter.

’Ik heb altijd gedacht: van mijn leven zou je wel een film kunnen maken”, zegt Cynthia van Eck (20), een mbo-studente uit Togo. Maar het werd dus een boek: ’Voor jou 10 anderen’, het tweede deel van de Slash-reeks.

Schrijfster is Mirjam Oldenhave, auteur van tientallen kinderboeken en toevallig ook Cynthia’s pleegmoeder. Zij vond deze roman geen eenvoudige opgave: „Ik heb met het zweet op mijn handen zitten typen. Want ik hou van Cynthia, ik heb helemaal geen afstand.”

Het resultaat is niettemin een juweeltje, een verhaal dat schrijnt en wringt en toch nergens sentimenteel wordt. Belangrijk onderwerp is het obscure kinderpension in Den Haag waarin Cynthia van haar tweede tot haar negende woonde. Uitbaatster was ’mama Riet’, een slonzige, kettingrokende vrouw die naast honden, katten en konijnen ook zo’n tien illegale kinderen hield.

Over haar jeugd in deze naar kattenpis stinkende flat vertelt Cynthia nu, aan de keukentafel, met een lach allerlei anekdotes. Zoals deze: „Mama Riet ging zelf patat eten, en gaf ons droog brood. Dat had ze namelijk op televisie gezien: dat Afrikaanse kinderen droog brood eten.”

Haar pleegmoeder hoort dit nog altijd met kromme tenen aan: „Cynthia is veel milder over mama Riet dan ik. Zij hield van haar, als klein meisje. Het was een uitdaging voor mij om mijn eigen boosheid niet te laten meewegen bij het schrijven.”

Oldenhave wilde dat in het boek Cynthia’s eigen toon zou klinken: „Zij praat altijd heel laconiek over wat haar overkomen is.” Terwijl dat bepaald niet misselijk is: Cynthia’s geschiedenis hangt van verwaarlozing, jeugdzorg en problemen aan elkaar.

Toch groeide ze uit tot een krachtige, jonge vrouw, zegt Oldenhave, die door het werk aan deze waargebeurde roman ook tot een dieper inzicht in haar pleegdochter kwam.

„Wat ik nu van Cynthia begrijp, is dat zij oplossingen wil. Geen gezeur, streep eronder. Zij is geen slachtoffer, daar ben ik achter gekomen tijdens het schrijven.”

Haar pleegdochter knikt: „Ik voel me ook geen slachtoffer. Ik denk altijd: vergeet het verleden als het slecht is geweest, je verdoet er je tijd maar mee.”