nieuwe boeken fictie

Twaalf verhalen over verlangen: bijvoorbeeld over een ongelukkig getrouwde man, die in een kaaswinkel fantaseert over een jonge vrouw. Alle verhalen ademen Kennedy's prettig toon. „Mevrouw Dickson was niet knap, dus probeerde Jim zo aardig mogelijk te zijn.”

Toegegeven: maar één van de verhalen in deze bundel werd nooit eerder in boekvorm gedrukt. De anderen komen grotendeels uit ’Alle verhalen (2004). Toch is dit boek het opmerken waard, vooral voor de Nederlanders-die-in-Frankrijk-een-huisje hebben. Want Romijn Meijer roept het Franse platteland mooi op: „Ze hebben hun huis, hun kippen en honden. Michel heeft zijn wijn en zijn tv.” Van de vrouw van de auteur, Elizabeth Mollison (1930) herdrukte de uitgever ’Gisteren in Frankrijk’ waarin zij ’hun’ dorp Roc, zijn geschiedenis, inwoners en gebruiken beschrijft. „Tot de jaren twintig maakte iedereen zijn eigen walnootolie.”,

„Want dat was wat ze zouden gaan doen: praten, veel te veel praten.” Als een familie tijdens een verjaardagsfeest een spel speelt waarin je ook de persoonlijkste vragen eerlijk moet beantwoorden komt er, zoals te verwachten is, ook veel narigheid naar boven. De Francaise Ferney (1961) deelt haar boek op in drie delen: gedachte dingen, gezegde dingen en gerappporteerde dingen: daarbij komt een verteller van buitenaf aan het woord.

Een bundel brieven, liefdesbrieven, tussen Xavier, verdacht van terroristische activiteiten, en A’ida, die hem vertelt over haar leven buiten het gevang. Maar de criticus en semioticus John Berger laat de lezer ook graag nádenken over fictie: de chronologie is willekeurig, verzin zelf gerust een andere. En zo valt er in deze roman nog veel meer te puzzelen, zonder dat de brieven daarmee inboeten aan warmte.

Poëtische, korte roman, uit het Frans vertaald, van een Algerijn die sinds 2005 in Nederland woont. De verteller keert na lange afwezigheid terug naar zijn dorp: „En nu ben ik hier, met alle vermoeienis van de wereld op mijn schouders (...)

De enige roman over de Drieklovendam!, juicht de uitgever. Dat is mooi, maar Hong Ying (China, 1962) weet haar aanklacht tegen de bouw van de dam maar moeizaam tot een roman te smeden, de liefde tussen Liu en haar ontrouwe echtgenoot is ronduit krukkig beschreven: „Hoe blind was ze geweest. Wang had haar bedrogen en ze was er met open ogen ingetrapt.”