Helden

’Bijna terug uit Tsjaad’, staat er voorop de Verdieping van donderdag 29 januari. En op de foto staan drie Nederlandse mariniers bij hun voertuigen. Ze zijn gekleed in groengele camouflagepakken en omhangen met de nodige militaire uitrusting. Ze houden hun geweren voor zich, de loop naar beneden en de vinger gestrekt langs de trekker. Ze ogen vermoeid, daar in het stof en de hitte van de woestijn.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik al glad vergeten was dat ze er záten. Zo weinig hoor en zie je van ze. Heel anders dan bij de Nederlandse militairen in Uruzgan. Hun gezinnen en vrienden zijn hen natuurlijk niet vergeten. Die zitten dagelijks in spanning, want er kan van alles gebeuren. Dat is weer wel hetzelfde als bij de missie in Uruzgan. Van het verhaal werd ik niet vrolijk. De mariniers, zestig in getal, maken deel uit van de Europese vredesmacht Eufor. Die moet vluchtelingen, ontheemden en hulpverleners beschermen in Tsjaad en de naburige Centraal-Afrikaanse Republiek, een van God vergeten gebied waar de zogeheten Janjaweed uit het Soedanese Darfur dood en verderf zaait. Maar dat tuig kan makkelijk even de grens met Soedan oversteken en daar mag Eufor ze niet aanpakken – en dat weet dat tuig. En de bevolking klaagt dat Eufor niets aan de veiligheid doet. Je zal er maar zitten.

Vorige week ook twee multimiljonairs van voor in de twintig een potje zien tennissen. Toegegeven, dat konden ze heel goed. Ze werden in de watten gelegd door een stel slaafjes dat handdoeken, drank en ballen aanreikte. Ze staan in alle kranten, ze zijn uren op de televisie en ze worden toegejuicht als zijn het helden. Maar de echte helden stonden afgelopen donderdag in de krant.