'Wie is de burgemeester van Amsterdam? Ko..'

Kort nadat Trouw-redacteur Pieter van der Ven (1943) vorig jaar stopte met werken, veranderde zijn leven. Vandaag deel 5 van een zevenluik.

Naar verluidt waren de dokter en zijn team een uur of tien bezig. En maar priegelen om vooral de ’gevoelige delen’ te ontzien en toch alles weg te snijden van de ongewenste pannekoek. Ons wordt verzekerd: alles is prima verlopen en daarbij: goedaardig, bevestigt de patholoog.

En dan komt haast nog het gekste. Zes maanden heeft er iets heel bedreigends in en boven je hoofd rondgespookt. Op de verkoever moet een mens er nog niet aan denken en de volgende dag kwellen ze je met vragen over wie de burgemeester is van Amsterdam („Ko-, Ko-, Ko-?”) Geen idee. Je beschouwt het feit van het niet op diens naam kunnen komen als het eerste teken dat de operatie is mislukt. „Welke dag is het vandaag?” „???” De witte jassen hebben nog één troef: „Wat is de voetbalclub van Amsterdam?” „Ajax”, mompel ik nors, onwillig. „Ja, dat weten die mannen dan altijd wel”, zegt een co-assistente tot mijn elitaire ergernis. Partner, twee lieverds aan het bed: ik kan mezelf op geen zinnig woord betrappen, alleen gesnotter. Heel behoedzaam begeleidt de verpleegkundige mij aan het handje naar de badkamer en terug. Dan met een ferm rukje de katheter eruit. Au.

Maar zowaar, anderhalve dag later zijn de arts van dienst en ik het geheel eens: u kunt morgen wel naar huis. Als een paar uur later de fysiotherapeut zich meldt om samen het traplopen te oefenen, ben ik (per abuis) de vijf verdiepingen al tweemaal af en op geweest.

Geruchten van de urenlange operatie zijn inmiddels doorgedrongen tot buiten de naaste familiekring, tot vrienden, medezangers, (oud-)collegae en verder. En het meeleven stroomt binnen. Sommigen denken aan een wonder, een wondertje minstens. Maar dat schijnt niet het geval. Het zijn toch de knappe dokters. Welnee, zegt een koorlid (specialist), het zijn de knappe medische instrumenten. Binnen een week stuurt het ziekenhuis een pakket goede wensen de alweer gevlogen vogel na. En er is er niet één van toen of van daarna die je onbewogen leest, ook niet van toen je ze in gemoede niet meer op het effect van de narcose kon afschuiven.

Terug in de kerk waar dit avontuur toch eigenlijk is begonnen en waar het nieuws van de ingreep nu wel is doorgedrongen – anders verraadt de kale kop het wel. De creatieve leider van het koor belooft mij alsnog te trakteren op een pannekoek.

Volgende week dinsdag: ’Meneer, wat is er?’