Werk met je hoofd en met je hart

Werkgevers en werkzoekenden kunnen elkaar sinds kort vinden op de spirituele vacaturebank. Persoonlijke groei en intuïtie tellen daar net zo zwaar als intellectuele kwaliteiten en diploma’s. Enthousiast personeel genoeg, maar werkgevers kijken de kat uit de boom.

Haast, geld en productiviteit spreken steeds minder aan, zegt Angelique van ’t Riet. Het vaste dienstverband inspireert werknemers nauwelijks en werkt knellend. Mensen beginnen voor zichzelf. Werkgevers krijgen sommige vacatures niet meer vervuld.

Van ’t Riet (39) is een van de initiatiefnemers van de spirituele vacaturebank. Ze is het prototype ’cultureel-creatief’, zoals dat in marketingtermen heet; een stroming waartoe inmiddels een op de vier Nederlanders behoort. Een groep met een hekel aan massaproductie en eenzijdige nadruk op succes. Ze zijn optimistisch en idealistisch, en houden niet van bureaucratie, regels en procedures. Ze lezen liever af en toe een boek dan dat ze iedere avond tv kijken, ze kopen eerlijk voedsel, maar wel wat luxer dan kikkererwten en linzen. Ze hebben weinig op met dogma’s maar zetten zich op kleine schaal graag in voor mens en maatschappij. „Als ze kunnen werken op een plek die hen past, als ze hun intuïtie mogen gebruiken en verantwoordelijkheid krijgen, zijn het de hardst werkende mensen die je je kunt voorstellen”, zegt Van ’t Riet.

Zeven jaar geleden begon ze voor zichzelf. Van ellende, eigenlijk. „Ik was communicatietrainer en reisde de hele wereld over. Lease-auto, mobieltje van de zaak, altijd onderweg naar weer een spannend buitenland, van het ene dure hotel naar het andere. Zakelijk en qua intellect deed ik die baan met twee vingers in mijn neus.” En opeens wilde ze niet meer. „Ik zat in de auto, het regende, mijn ruitenwisser ging stuk en plotseling dacht ik: Ik hou er ook mee op. Het gaat alleen om buitenkant en status. Hier word ik niet gelukkig van.”

Omdat ze niet het type van halve maatregelen is, zegde ze behalve haar baan ook maar meteen haar relatie op. „Dat bleek een beetje veel tegelijk.”

Ze was wars van alles wat ook maar in de verste verte naar spiritualiteit róók, zegt ze. „Niks voor mij, dat gezweef.” Ze kwam terecht bij een holistisch masseuse. „En ik maar denken op die bank: wat dóet die vrouw allemaal? Het voelt zo goed, zo liefdevol, zo in verbinding – hoe kan dat? Ik ging alles lezen wat ik te pakken kon krijgen; over dienend leiderschap, over chakra’s, ik begon een meditatieopleiding, workshops familieopstellingen, numerologie, alles, alles, alles. En ik ervaarde dat het me gelukkig maakt als ik werk vanuit mijn hart, als ik me werkelijk met mensen verbind. De kloof tussen werk en wie jij bent, moet niet zo groot zijn.”

Naast allerlei andere zakelijke activiteiten – waaronder een eigen trainingsinstituut voor ’nieuwe-tijdsmanagement’ en de Universal Flirting Academy – richtte Van ’t Riet de spirituele vacaturebank op. „Ik wilde een plaats creëren waar spiritueel ingestelde werknemers in contact kunnen komen met spirituele werkgevers.”

Van ’t Riet krijgt veel reacties, zegt ze. „Sommige mensen zijn zo blij dat ze nu zichzelf als geheel aan een werkgever kunnen presenteren, en niet alleen als een verzameling diploma’s.”

Van werkgeverszijde blijft het tot nu toe stiller dan ze had gehoopt. „We hebben mooie bedrijven die bij ons adverteren. Maar lang niet alle werkgevers hebben de ballen om te zeggen: Ja, wij zijn een spirituele organisatie. Zo hadden we goed contact met een mevrouw van een bank die zichzelf omschrijft als maatschappij- en milieubewust. Zij had twee vacatures bij ons aangemeld, maar werd teruggefloten door het hoofdkantoor. Dat wilde zichzelf niet afficheren als ’spiritueel’. Heel jammer. Aan de andere kant zijn wij ook streng: er zijn zo’n vijftien bedrijven die graag bij ons willen adverteren, maar die vinden wij niet bewust genoeg. Zij hadden geen goed antwoord op de vraag wat zij eraan doen om hun werknemers een spiritueel pad te laten lopen. Als je missie is ’honderdduizend huizen bouwen in drie jaar’ in plaats van goed omgaan met je personeel, je werknemers ruimte geven en in hun kracht zetten, dan ben je bij ons toch aan het verkeerde adres.”

Tegelijkertijd wil Van ’t Riet niet te streng overkomen. „Sommige organisaties zijn bang dat ze niet aan onze eisen kunnen voldoen, terwijl die niet absurd hoog zijn, hoor. Ze vragen zich af of ze wel kunnen voldoen aan de verwachtingen van de werknemers. Je hoeft je personeel van ons echt niet in Jomandajurken te laten lopen en ieder weekeinde op jouw kosten naar een goeroe te sturen.”