Greep in reïntegratiekas zet mensen buitenspel

Nederland koerst af op een begrotingstekort van zo’n 20 miljard euro in 2010. En dus dwarrelen de bezuinigingslijstjes over het Binnenhof. Een favoriete post is het korten op de gelden die gemeenten krijgen om werklozen aan een baan te helpen. Dat kost anderhalf miljard per jaar, terwijl in politiek Den Haag sterk aan de opbrengsten getwijfeld wordt. Een voor de hand liggende bezuiniging, dus? Absoluut niet.

Onze drie gemeenten hebben vorig jaar samen 82 miljoen euro uitgegeven aan activiteiten om mensen weer perspectief te bieden en zo mogelijk naar een baan toe te leiden. Meer dan de helft – 42 miljoen – van dat bedrag gaat op aan de salarissen van de 1450 werknemers die in onze gemeenten een gesubsidieerde baan hebben. Dat zijn mensen die geen kans maken op regulier werk, maar dankzij het reïntegratiegeld toch een volwaardige baan hebben en nuttige taken verrichten voor de samenleving.

We moeten helaas constateren dat een fors deel van de mensen die na de hoogconjunctuur van de afgelopen jaren nu nog een bijstandsuitkering heeft, nooit zal kunnen voldoen aan de hoge eisen op de arbeidsmarkt. Wij zien het dan ook als onze opdracht om te zorgen dat zij niet afgeschreven worden, maar optimaal kunnen deelnemen aan de samenleving. Daarvoor is een scala aan uiterst zinvolle en gewaardeerde mogelijkheden ontwikkeld, betaald uit het reïntegratiebudget.

In toenemende mate lukt het ons mensen zelfvertrouwen terug te geven, te activeren en écht mee te laten tellen. Wij zien op grote schaal mensen die jarenlang noodgedwongen thuis hebben gezeten opbloeien dankzij zinvolle activiteiten. Daar willen we dolgraag mee doorgaan.

Het Rijk heeft de afgelopen jaren veel geld overgehouden door de succesvolle uitstroom van bijstandgerechtigden in de gemeenten. Daarnaast heeft het Rijk aan de ene kant gekort op het budget voor werkloosheidsbestrijding en aan de andere kant bij steeds meer taken de gemeenten opgedragen deze te betalen uit dat gekorte reïntegratiepotje.

We gaan graag de uitdaging aan om – anders dan in de jaren tachtig gebeurde – in deze recessieperiode niemand af te schrijven. Wij zien het als onze politieke opdracht om mensen zoveel mogelijk ’van werk naar werk’ te leiden. En waar dat niet lukt, zullen we de arbeidsvaardigheden van de werkzoekenden op peil houden en uitbreiden. Zodat wanneer deze recessie voorbij is, ook zij weer aan de slag kunnen en mee profiteren van het verbeterde economische klimaat.

We zullen volop doorgaan met het activeren van alle mensen die nu noodgedwongen thuis zitten. Maar dat lukt ons alleen als we er de middelen voor houden. Een stevige greep in de reïntegratiekas zal het Malieveld niet doen volstromen. Het lijkt daarom voor Den Haag erg verleidelijk om te korten op juist die gelden. Maar het is een kortzichtige oplossing met grote, onaanvaardbare, sociale gevolgen voor onze meest kwetsbare burgers.

Geld overhouden uit het budget voor langdurig werklozen is er voor veel gemeenten niet meer bij. Dus levert een korting op het budget meteen duizenden extra (kansloze) werklozen op uit de gesubsidieerde banen. Daarnaast creëert zo’n ingreep de langdurig werklozen van de toekomst en sluit het veel mensen nodeloos uit van echte deelname aan de samenleving.

We beseffen dat kabinet en parlement de komende tijd voor moeilijke keuzes staan. Ons advies daarbij is: investeer in de toekomst, schrijf niemand af en zorg ervoor dat iedereen aan de lokale samenleving kan blijven deelnemen. Houd daarom de reïntegratiebudgetten op peil.