Aboutalebs benoeming is eerbetoon aan Fortuyn

De eerste allochtone burgemeester kan het integratiedebat uit de impasse halen.

Ahmed Aboutaleb als nieuwe burgemeester van Rotterdam –dat is een keuze met grote kansen en grote risico’s, maar niet iets om bang voor te zijn. Hij brengt iets extra’s met zich mee. De nieuwe burgemeester biedt de kans voor Rotterdam om door de impasse van de afgelopen drie jaar heen te breken, omdat hij als immigrant en moslim makkelijker wordt verstaan en hopelijk ook begrepen.

Aboutaleb is moreel rechtlijnig en vindt dat immigranten zich aan moeten passen aan Nederlandse normen en waarden, dat ze de kansen die Nederland biedt moeten grijpen en niet in de slachtofferrol moeten kruipen die de Linkse kerk hen zo graag toebedeelt. Hij mag zeggen wat velen niet durven zeggen: „Als het je in dit land niet bevalt, dan pak je je koffers maar”. Helaas moet hij daarom worden bewaakt en kan hij geen moskee meer bezoeken.

Deze Aboutaleb onderschrijft duidelijke regels zoals opgesteld in de Rotterdamcode, vindt dat de radicalisering in Rotterdam scherper aangepakt moet worden en betreurt het dat de ’islamdebatten’ niet zijn doorgezet door het huidige college.

Dat iemand met deze kenmerken burgemeester wordt, is een eerbetoon aan Leefbaar Rotterdam –en postuum aan Pim Fortuyn. Hij kan van Rotterdam weer een Nederlandse stad en van alle Rotterdammers echte Nederlanders maken, wat voor opleiding ze ook volgen, wat voor werk ze ook doen en welke levensbeschouwing ze ook hebben. Niet iedereen kan burgemeester worden, en dat hoeft ook niet, maar voor iedereen die wil, is er een plek in de samenleving te vinden.

Veel Rotterdammers hebben moeite met de keuze voor Aboutaleb. Omdat hij van de PvdA is, omdat ze geen vazal van Job Cohen willen hebben, omdat hij Marokkaan is en ook nog eens Amsterdams wethouder was. Ze willen geen theedrinker als burgemeester. Aboutaleb heeft zich echter nooit als een echte PvdA’er opgesteld, een echte moslim of een theedrinker. En als hij dat nu wel gaat doen, moet hij teruggefloten worden.

Er is echter één ding dat absoluut geen hoofdzaak is, maar toch gezegd moet worden. Door zijn benoeming heeft Aboutaleb de kans als burgemeester van Rotterdam bij de Marokkaanse overheid de onmogelijkheid om het Marokkaanse paspoort op te zeggen, aan te vechten.

Dubbele loyaliteit is een serieuze kwestie die de integratie belemmert. Als in Marokko geboren burgemeester, zou Abouteleb van zijn vooraanstaande positie in Nederland gebruik moeten maken om in Marokko geboren Nederlanders de mogelijkheid te geven het Marokkaanse paspoort ongeldig te laten verklaren, en hun kinderen een naam te geven die ze zelf mooi vinden.

Zijn welkomstgeschenk is daarom een enveloppe, niet met inhoud, maar wel gefrankeerd en geadresseerd aan de koning van Marokko. Daar kan hij zijn paspoort indoen of, als hij dat niet durft, een brief waarmee hij ook in deze kwestie voorop kan lopen. Het is misschien als cadeau niet erg aardig, maar zijn positie in het land brengt ook deze morele plicht met zich.

De nieuwe burgemeester moet de ruimte krijgen voor de opdracht die hij heeft aanvaard. Hij is welkom in de stad. Als hij doet wat hij beloofd heeft, kan hij voor Rotterdam en voor Nederland bewijzen dat hij de juiste keuze is geweest.

Ingekorte versie van Pastors toespraak bij de installatie van burgemeester Aboutaleb. De toespraak van Aboutaleb zelf is te lezen op www.rotterdam.nl