'Wij zijn gekomen voor Bergkamp'

Met Bergkamp en Kluivert als blikvangers won de traditionele nieuwjaarswedstrijd tussen de oud-internationals en de Koninklijke HFC (3-3) aan prestige.

’Leuk’, noemt Dennis Bergkamp zijn debuut in het team van oud-internationals dat traditiegetrouw in Haarlem tegen de Koninklijke HFC een nieuwjaarswedstrijd speelt. Bij de oudste voetbalclub van Nederland maakt de komst van de voormalige topper meer emoties los. De aanwezigheid van de afgezwaaide spits en de kern van de WK-ploeg uit 1998 zorgt zaterdag voor het eerst sinds jaren voor een volgepakt complex.

Terwijl bestuursleden met gepaste trots over de toeloop praten, loopt een dame rood aan van de zenuwen. Ze moet over enkele minuten via een microfoon het publiek toespreken. Het geroezemoes zou haar optreden wel eens kunnen vergallen. „Stil nou eens”, vermaant ze, als het team van oud-internationals zich opstelt langs de hoofdtribune. „Ik moet het Wilhelmus aankondigen.”

Na de officiële handeling blijft ze nerveus. Een telefoontje van een buurtbewoonster zorgt voor enige afleiding. Een auto van een bezoeker blokkeert de uitrit van een mevrouw die naar haar werk in het ziekenhuis moet. Een onderhoud met de wijkagent doet wonderen. De man geeft aan de hand van het kenteken de naam van de foutparkeerder door. Na een persoonlijke vermaning via de luidsprekers, verplaatst de boosdoener zijn wagen.

Als het gelach om de vertoning stilvalt, komt HFC op voorsprong. Vanaf de strafschopstip brengt Pierre van Hooijdonk de ex-internationals even later op gelijke hoogte. HFC komt voor het einde van de eerste helft tamelijk eenvoudig op 3-1. Tot ergernis van Frank de Boer, die even fanatiek speelt als in zijn beste dagen. Dan blaast Luinge, gelegenheidsarbiter, op zijn fluit. Voor Bryan Roy komt het rustsignaal geen moment te vroeg. Trillend van de kou meldt de vleugelspeler van weleer zich bij de dug-out om een trainingspak en een wollen muts te pakken. Vervolgens loopt hij in een sukkeldrafje naar de kleedkamer. Het luide geklapper van zijn tanden zorgt voor hilariteit. Getuige zijn pretoogjes ziet Roy de humor van het tafereeltje in.

Bergkamp oogt minder aards. Zijn optreden in de buurt van fans verraadt dat randzaken van het voetbal hem nog steeds gestolen kunnen worden. Alsof de Amsterdammer zich waant in het voetbalmaffe Londen, waar hij een bijna goddelijke status kreeg aangemeten. Hij kijkt strak voor zich uit om kinderen te ontmoedigen hem aan te klampen voor een krabbel op een shirt of een notitieblok.

Het contrast met Patrick Kluivert, eveneens debuterend, kan bijna niet groter. De topscorer aller tijden van Oranje toont zich van zijn meest aaibare kant. Welwillend poseert hij tientallen malen voor de lens van een zaktelefoon of een digitale camera. Vooral (jonge) vrouwelijke toeschouwers krijgen maar geen genoeg van zijn olijke grijns.

Op het mannelijke deel van het publiek maakt hij minder indruk. Kluivert (32) mag dan net zijn geopereerd aan een knie, zijn houterige bewegingen stellen hen teleur. „Is dit de man die ons in 1995 in de finale van de Champions League tot tranen roerde”, stelt Jacco Smit retorisch. De Heemskerker heeft recht van spreken. „Ik zat, met de jongens die hier naast me staan, destijds in Wenen in het stadion.”

Het verval van Kluivert stoort hem nauwelijks. „We zijn gekomen voor Bergkamp, onze favoriete voetballer én een leeftijdsgenoot. Als de generatie-Rep hier voetbalde, hadden we onze zaterdag anders ingevuld.”

Bij Edwin Prins (44) roept Bergkamp eveneens nostalgische gevoelens op. Voor de gelegenheid heeft hij uit een la een spandoek met ’Bergkamp Wereldspits’ opgediept. „Gemaakt in de aanloop van het WK’98, waar ik het Nederlands elftal op de voet heb gevolgd. Ik kom hier overigens elk jaar. Normaal zien we de wedstrijd nauwelijks. Ditmaal letten we beter op.” Bergkamp kan op een kunstig stiftje na een gebrek aan vorm niet verbloemen. Orlando Trustfull (3-2) en Van Hooijdonk, die met een ragfijne vrije trap de eindstand bepaalt, zijn duidelijk fitter. Desondanks richt het gezang van de fans zich louter op de grillige nummer 10. „Dennis bedankt.”