Legionairs proberen hun huid te redden

Het Legioen van Christus nam deze week publiekelijk afstand van stichter Maciel. Een charmeoffensief jegens de pauselijke commissie?

amsterdam – De dagen van het Legioen van Christus lijken geteld. Toch hebben de Legionairs het niet opgegeven, en vechten ze door.

De priestercongregatie met vooral aanhangers uit Latijns-Amerika en Spanje staat onder vuur na een onderzoek door een pauselijke commissie. Alsof er nog niet genoeg nieuws is over seksuele misstanden in de rooms-katholieke kerk, gaat het dit keer over de onverbeterlijke neiging van de inmiddels overleden stichter en leider Marcial Maciel om seminaristen aan te randen.

Maciel overleed in 2008 op 87-jarige leeftijd. Velen in de leiding van de Legionairs van Christus wisten dat de kuisheidsgelofte voor Maciel allang geen betekenis meer had. Toch namen de leiders van het Legioen pas deze week voor het eerst publiekelijk afstand van hun leider. Maciel is voor hen geen voorbeeld meer voor een priesterlijk of christelijk leven, zeiden ze. Ze betreuren alle zonden die hun leider heeft begaan en vragen vergeving aan de slachtoffers.

De timing van deze boetvaardige woorden roept vragen op. Het lijkt erop dat de Legionairs hun huid proberen te redden. Vorige week stelden vijf bisschoppen die namens het Vaticaan onderzoek gedaan hebben naar het Legioen van Christus, een rapport op. Eind deze maand zullen hun bevindingen met de Vaticaanse autoriteiten besproken worden. Dat kan ertoe leiden dat het vrome priesterlegioen, dat 800 priesters telt en 1800 mannelijke religieuzen, onder curatele geplaatst wordt.

De huidige leiding moet al veel langer op de hoogte geweest zijn van Maciels dubbelleven. Achter een façade van diepe vroomheid randde hij seminaristen aan, verwekte kinderen, gebruikte drugs.

Zakelijk gezien ging het het Legioen voor de wind. De holding die het vermogen beheert, heeft 25 miljard euro. Maar het Legioen geldt als aangeschoten wild sinds leider Maciel in 2005 door paus Benedictus gedwongen werd zich terug te trekken uit het openbare leven en zijn priesterlijke bevoegdheden niet meer mocht uitoefenen.