Nederlandse zuinigheid: de vrouw krijgt niets

Beste Dames. Het is 9 maart. Gaat u even rustig zitten. Altijd beter voor de schrik als u zit. Heerlijk, hè, die nationale feestdag van gisteren? Hoe groot is de kater van het onvergetelijke feestje van gisteravond? Gaat u vandaag maar weer een dieetpoging ondernemen? Heeft u vanochtend uw huis achtergelaten in een bedwelmende walm van verse bloemen, om op uw werkplek vervolgens in hetzelfde bloemenzee te duiken? Dames, kijkt u goed om u heen. Al die kaarten en snoepgoed, allemaal voor u!

Als de ochtend vandaag volgens een ander draaiboek verloopt, mag u zichzelf best afvragen wat u gemist heeft. De tsunami van aandacht van het mannelijk geslacht voor het vrouwelijk schoon –oftewel de Internationale Vrouwendag– is stilletjes aan u voorbijgegaan. Uw man nam u de avond ervoor niet uit eten naar uw favoriete restaurant. U heeft niet tot in de late uurtjes voorafgaand aan een nationale feestdag uw vrouwzijn gevierd. Uw vader had de bloemist niet gevraagd een bosje lentegroen op uw deurmat te bezorgen. Uw broer belde u vanochtend niet wakker met de felicitaties, een zeldzaam dankwoord voor uw vrouwzijn. Uw zoon bracht vanochtend geen ontbijt op bed, want moederdag is nog maanden weg. En uw mannelijke collega’s brachten geen doosjes chocoladeliefde onder een fluwelen strikje naar kantoor.

Er is een kans dat de vrouwen die deze column lezen, me gaan verwijten dat ik citeer uit een boeketreeks romannetje, maar niets is minder waar. De vrouwen in de rest van de wereld hebben 8 maart wél gevierd. Van Venezuela tot Cuba en van Zuid-Afrika tot Algerije hebben vrouwen gemerkt dat het de negenennegentigste verjaardag van Vrouwendag was. Deze landen zijn niet lukraak op de kaart aan te wijzen. Het communistische erfgoed is de gemeenschappelijke noemer. Bijna honderd jaar geleden kwamen zeventien landen bijeen in Kopenhagen om te strijden voor het kiesrecht van de vrouw. Op Vrouwendag werd er uit feministisch oogpunt gefolderd, gedemonstreerd, en gestreden voor vrouwenrechten.

Ik weet het: tegenwoordig is de dag in veel landen vooral een kruisbestuiving tussen Valentijnsdag en Moederdag. Het is de vrouwelijkheid in de vrouw die de bloemen krijgt; die zijn niet voor de feministische doelen van de proletarische voorouders. Al wordt het juridische aspect van het feest graag gebruikt om de vrouwenrechten op de kaart te zetten in gebieden waar de romantiek van 8 maart ver te zoeken is.

Vrouwendag is eigenlijk natuurlijk een mal vrouwenfeest. Maar wat de geschiedkundige, politieke of geografische oorsprong ook is, één vraag blijft onbeantwoord. Zonder ook maar met een vinger naar de nuchtere zuinigheid van de Nederlandse man te wijzen, vraag ik me af: waarom krijgt de Nederlandse vrouw niets? Waarom krijgt ze geen bloemen, chocolade, mimosa of bloeiende berkentakjes, zoals haar Oost-Europese tegenpool? Ze is niet minder geëmancipeerd, maar ook zeker niet meer.

De Nederlandse vrouw is ook een prinses op de erwt, die verlangt naar romantiek. Eén keer per jaar op zijn minst een bloemetje, een voetmassage, een vrije dag van luiers, crèches, deadlines. Natuurlijk hebben vrouwen incidenteel of elke vrijdagavond (naar gelang de geëmancipeerdheid van de man) privileges. Maar collectief, officieel erkend en nationaal geëerd als Koninginnedag zijn ze nog niet. De commandant der strijdkrachten in het gezin mag ook eens met benen op tafel, met afstandsbediening in de hand het vrouwzijn overlaten aan de mannen. Gun vrouwen een dag per jaar om zich een man te voelen, al is het om te zeggen: bedankt voor die bloemen!