Verhitte discussies over kille cijfers

De groeiende lijst van fouten en blunders in het jongste rapport van het klimaatpanel van de Verenigde Naties, het IPCC, is natuurlijk koren op de molen van de klimaatsceptici. Inmiddels tekent zich een polarisatie af die nauwelijks nog grijstonen lijkt te kennen: de klimaatalarmisten (zwart) versus de klimaatsceptici (wit).

Wie zich tot de laatste categorie rekent, kan deze week smullen van het omslagartikel in Elsevier: ’De leugens over het klimaat’, kopt het blad op de cover, en ’Hoe wetenschap door geknoei met feiten en cijfers alle krediet heeft verspeeld’. Binnenin, tussen foto’s van gletsjers en een volledig ondergesneeuwde dame op een opoe-fiets, zet Elsevier de fouten en de vermeende non-informatie op een rijtje en constateert het blad dat de ’kunstmatige’ druk nu wel van de ketel kan en dat de tientallen miljarden die begroot zijn voor de bestrijding van de opwarming van de aarde nog wel even in de la kunnen blijven liggen. „We hebben de tijd om uit te zoeken hoe het écht zit met het klimaat”, is de conclusie.

HP/De Tijd is milder tegenover het IPCC: „Critici zeggen dat klimaatonderzoekers de boel opkloppen om hun geld en hun gelijk te krijgen. Dat zal hier en daar best gebeuren. Maar wie de retoriek wegdenkt, houdt de kille cijfers over. En die laten zien dat de veronderstelling dat de mens bijdraagt aan de klimaatverandering nog steeds zo stevig staat als een huis.” Dat die ’kille cijfers’ nu juist onderwerp van verhitte discussies zijn, is voor het blad geen reden om de lezer niet aan te raden om ’de volgende keer een spaarlamp te kopen’.

Verder komt HP/De Tijd met een, mild gezegd, nogal kritische open brief van Hans van Willigenburg aan PvdA-leider Wouter Bos. Kort samengevat: Bos heeft geen gezicht, de kiezer herkent hem niet. ’Gladde Wouter’, en ’De man zonder eigenschappen’, wordt de ’voormalig VU-student en vegetariër’ genoemd.

De Groene Amsterdammer, dat als omslagartikel een discussie afdrukt tussen de Franse filosofen Badiou en Finkielkraut over de nationale identiteit en de multiculturele samenleving, heeft ook een kritische noot over het IPCC: Als het VN-panel niet snel orde op zaken stelt ’is de déconfiture onvermijdelijk’ en ’wordt het IPCC in zijn geheel voorwerp van Amerikaans strafrechtelijk onderzoek.’

Vrij Nederland heeft een omslagartikel over een nieuwe methode om terugval in een depressie te voorkomen, voor mensen die eerder ten prooi waren aan een depressie; psychotherapeute Claudi Bockting bedacht een groepstherapie waarbij patiënten hardop mogen dromen over wat ze werkelijk zouden willen. ’Droom uw depressie weg’, als het ware. Zonder al die vermaledijde pillen.

„In de door de pers bejubelde kabinetten-Kok is de basis gelegd voor de onvrede van nu. Privatiseringen, fusies, schaalvergrotingen, marktwerking, multiculturele theedrink-organen - Paars stampte onder het mom van ’flexibilisering’ zorgeloos en ongehinderd een semipublieke sector uit de grond, waar het sociaal-democratische non-talent ineens tonnen kon vangen voor het fabriceren van even dikke als onbegrijpelijke organisatierapporten aan lange vergadertafels. Kok is de man die het woord ’Arbeid’ in de PvdA willens en wetens heeft doorgestreept en er de PvdM, Partij van de Managers, voor in de plaats heeft gezet. Wie tegenwoordig iets wil doen, iets wil ondernemen, een idee heeft of gewoon een rolstoel wil regelen voor z’n bejaarde pa of ma, moet eerst in drievoud langs de bureaucratie van de PvdM. Met andere woorden: in een paar jaar is jouw partij van een advocaat van de werkenden veranderd in een taaie vijand van de werkenden”.

Uit de open brief van Hans van Willigenburg aan Wouter Bos, in HP/De Tijd.

„’Ik ben pissig’, schrijft Jaqueline Cramer op haar blog. De milieuminister is ’woedend’ omdat het klimaatpanel van de Verenigde Naties, het IPCC, zoveel fouten in zijn laatste rapport blijkt te hebben gemaakt. ’De wetenschap moet zorgen dat er geen verwarrende discussies komen’, zei Cramer tegen RTL Nieuws. (...) Het is onheus dat Cramer van anderen rekenschap eist voor haar eigen blinde vertrouwen in de IPCC-rapporten. En het is veelzeggend dat zij nu wéér dezelfde fout maakt door om een nieuw ’onfeilbaar’ klimaatverhaal te roepen. (...)

Voor de volledige schade kan worden opgemaakt, zal Cramers ’verwarring’ nog ongekende hoogten bereiken. Het IPCC heeft niet zomaar fouten gemaakt. Het is schuldig aan bedrog, een vergrijp waaraan vooral de Amerikaanse overheid, die veel geld in het panel heeft gestoken, een broertje dood heeft.”

Aart Brouwer in De Groene Amsterdammer.