Begrafenis

Collega-moeder aan de lijn. De klas van haar zoon is uitgenodigd voor de begrafenis van de vader van een medeleerling. Zij kent die man eigenlijk niet, haar kind komt nooit bij dat gezin. Juf heeft al toegezegd. Zonder van tevoren de ouders te raadplegen, zegt de moeder enigszins gepikeerd. En ja, zij wordt natuurlijk geacht haar kind te vergezellen. Wat ik daar nou van vind.

In de zesde klas had ik een meester, maar iedere dinsdag kwam er een juf. Ik vond haar afstandelijk. Ik bleef me verbazen over haar haast mechanische motoriek. Ondanks het gestage ritme waarmee ze lesgaf, kwamen zij en de klas niet nader tot elkaar.

Op een koude lentedag reed er een bus voor. De hele klas stapte in. Tien minuten later stonden we op de begrafenis van jufs dochtertje.

Ik wist niet dat jufs dochter ziek was. Sterker, ik wist niet eens dat juf een dochtertje hád. Ik had nog nooit zo’n kleine witte kist gezien, waarop wij allemaal een rode roos moesten leggen. Ik had nog nooit zo’n gapend gat gezien waarin dat kistje dan verdween.

Ik vond het allemaal zo vreselijk spannend dat ik bijna de slappe lach kreeg. Verschrikt draaide ik mijn hoofd weg toen ik per ongeluk in jufs roodbehuilde gezicht keek.

Twee weken na de begrafenis was juf weer op school. Nog stiller, nog mechanischer dan daarvoor. Ik was bang dat ik in jufs nabijheid het woord ’dood’ zou laten vallen. Of dat ik de naam van mijn zusje zou noemen, die net zo heette als haar overleden dochtertje. Ik was bang dat ik iets zou doen wat haar peilloze verdriet nog groter zou maken. Om het zekere voor het onzekere te nemen, probeerde ik op de dagen dat juf er was zo min mogelijk te zeggen, er zo min mogelijk te zijn.

Over jufs dochtertje en de begrafenis is nooit meer gesproken. Niet door juf, niet door de meester. Toen een paar maanden later dezelfde bus kwam voorrijden omdat we met de hele school naar een speeltuin gingen, moest ik overgeven.

Ga mee, zeg ik tegen de collega-moeder. Ga gewoon mee.