UCI wijst ijsband van Nieuwhuis af

Op een ijsvlakte in Tabor vindt het WK veldrijden plaats. Voor mecanicien Richard Nieuwenhuis zijn de barre condities een uitdaging.

Als vandaag het WK veldrijden in Tabor begint, zit voor mecanicien Richard Nieuwhuis van de Nederlandse ploeg het werk er eigenlijk op. Dan heeft hij samen met zijn twee andere collega’s de afgelopen dagen 45 fietsen nagekeken, ruim 300 banden -tubes- vastgeplakt, drie kilo lijm verbruikt en tientallen meters rem- en versnellingskabel getrokken. Het materiaal voor een veeleisende cross als het wereldkampioenschap in Tsjechië moet in orde zijn. Niets wordt aan het toeval overgelaten. „De barre condities in Tabor vergen veel van een fiets”, aldus de 42-jarige Denekamper. Het is er overdag min acht. „Vocht in de remkabels of versnellingen bevriest meteen. Dan kun je een topprestatie wel vergeten.”

Het WK bezorgt renners en hun entourage al wekenlang kopzorgen. De omstandigheden in Tsjechië zijn on-Nederlands. Het is er gemiddeld zes tot acht graden kouder. Het vriest er al maanden en er ligt een dik pak bevroren sneeuw. De ondergrond is veranderd een ijsvlakte terwijl hier de vorst na twee milde nachten alweer is verdwenen. Zelfs voor geharde veldrijders alles behalve condities om naar uit te kijken of laat staan om optimaal bij te presteren.

Nieuwhuis ziet dat anders. De spekgladde omstandigheden zijn een uitdaging, zegt hij. Hij heeft maandenlang gewerkt aan een panacee waarmee de renners de omstandigheden naar hun hand kunnen zetten: een crossband met spikes. „Het idee is niet nieuw. Bij het ijsspeedway worden alleen maar banden met spijkers gebruikt. Alleen moet je hier niet denken aan enorme spikes maar aan piepkleine diamanten puntjes van een halve centimeter. Ongevaarlijk voor de huid.” De minuscule spijkertjes priemen zich door de omwenteling in het bovenste laagje van het ijs en zorgen voor grip die een normale crossband niet kan leveren op een dergelijke ondergrond. „Sven Nys heeft ze getest. Hij was dolenthousiast. Het is alsof je op droog asfalt rijdt, zei hij. Zoveel tractie geven ze.”

De Tukker weet waarover hij praat. Nieuwhuis maakt crossbanden, al jaren. En uitsluitend met de hand. Hij is met zijn bedrijf Dugast uitgegroeid tot dé hofleverancier van alle grote veldrenners. Zonder Nieuwhuis zouden Richard Groenendaal en Nys niet de successen bijeen hebben gereden die nu achter hun naam staan. Zijn faam reikt tot over de Atlantische Oceaan. Nieuwhuis kwam een aantal jaren geleden met de Rhino op de proppen, een modderband pur sang. Geen enkele renner rijdt nog zonder. Hij schiep tubes speciaal voor zand en werkt nu aan een band die moet afrekenen met opgedroogde klei. Zijn succesformule? „Innovatie en maatwerk. Voor de binnenbanden gebruik ik bijvoorbeeld medische latex. Dat kan veel meer stoten verdragen.”

Zijn laatste creatie, de Diavolo, moest afrekenen met de ijzige ondergrond. Dat was waar Nieuwhuis van droomde. Want de UCI heeft vorige week een stok tussen de wielen van Nieuwhuis gestoken. Want volgens de UCI is de Diavolo in strijd met de regels, zegt Nieuwhuis. „We hebben de banden door de UCI laten keuren. Ze zijn van mening dat er geen sprake is van fair play. De band is niet verkrijgbaar in de winkel waardoor niet alle renners op het WK de beschikking hebben over mijn nieuwe crossband.” Nieuwhuis, die voorheen als mecanicien bij de voormalige wielerploeg TVM heeft gewerkt, heeft geen waardering voor de opstelling van de UCI. Jarenlang heeft hij de crosstoppers van nieuwe banden voorzien. Nooit werd hem door de wielerunie een strobreedte in de weg gelegd. Tot nu. „Ik heb geen idee waarom. Ik weet wel dat als je een stok zoekt om de hond mee te slaan, je die altijd ergens vindt. Het heeft geen zin om mij daarover boos te maken. Ik vind voor de renners jammer dat ze nu met andere, mindere middelen moeten afrekenen met de loodzware omstandigheden.”

Nieuwhuis wijst zijn eigen commerciële belangen in deze naar de achtergrond. „Het veldrijwereldje is klein. Wij maken een paar duizend banden per jaar. Geen miljoenen zoals Vredestein. De uitdaging zit er voor mij in om voor iedere coureur en voor elk denkbare ondergrond, een band te maken. Helaas deelt niet iedereen mijn opvatting.”