Breimanie is niet te stoppen

Insteken, omslaan, doorhalen en af laten gaan. Breiers doen het overal.

Stephen Akehurst backpackte vijf jaar geleden door Europa. In Amsterdam besloot hij dat hij wilde stoppen met roken. De moeder van de vriendin bij wie hij verbleef, duwde hem breipennen en een bolletje wol in de handen. Breien en roken gingen niet samen. En tot zijn grote verbazing bleek dit wat de 31-jarige Engelsman nodig had om voorgoed te stoppen met roken. De breiverslaving bleek uiteindelijk duurder dan de rookverslaving.

Akehurst kende het niet, dat breien. Veel van zijn Nederlandse vrienden hadden het op school geleerd, maar thuis in Brighton was een breiwerkje nou niet iets waarmee je gezien wilde worden. Zeker niet als jongen.

Toen Akehurst uit Amsterdam naar Den Haag verhuisde, wilde hij binding houden met de hoofdstad. Daaruit werd de breiclub ’Idle Hands’ geboren, nu elke woensdag in het ABC Treehouse in de Voetboogstraat. Aanvankelijk met zes mensen, vanavond moet hij een extra tafel uitklappen omdat er vijftien breiers aanschuiven.

Het insteken, omslaan, doorhalen en af laten gaan, is inmiddels overal te spotten. In de trein, in het café. Op Koninginnedag komen breiers bij elkaar in een tent in het Amsterdamse Vondelpark, in de zomer zitten ze op een kleedje op het Spui. En liefst zou Akehurst ook op het Lowlands-popfestival een ware breisessie organiseren.

Het is een kneuterig hippe samenkomst, vanavond in Amsterdam. Een traditioneel Zweeds kleedje op tafel, zelfgemaakte cake, chips, rosé, limonade en een schaaltje chocolaatjes. Zelf legt hij een laatste hand aan een blauwe streepjessok, de eerste is al klaar. Vriend Nathaniël Miller waagt zich aan een complexer ontwerp, met breipennetjes zo groot als cocktailprikkers.

Akehurst blijkt de breikoning: doorlopend melden zich creatievelingen met ingewikkelde breipatronen aan zijn tafel met de vraag hoe ze verder moeten en of ze voor hun sok, sjaal of muts beter viscose of acryl kunnen gebruiken.

Breien is oud. Volgens Akehurst, die er een ware studie van maakte, werden de eerste breiwerkjes in Egyptische graftomben gevonden. Het breien heeft in Nederland steeds in golfbewegingen deel uitgemaakt van de cultuur. Ook nu trekt er weer een breimanie over Nederland.

Akehurst weet wel waarom de hobby niet kapot te krijgen is. „Je wordt er ongelooflijk relaxed van.” Zijn breiclub gaat soms door tot in de vroege uurtjes. En terwijl iedereen zich op zijn eigen breiwerkje blijft concentreren, gaan de gesprekken de diepte in. Alleen de alcohol die rijkelijk vloeit wil het breien nog wel eens beïnvloeden.

Het breien is volgens Akehurst niet alleen een plezierige bezigheid. De breiers willen zich onderscheiden, stelt hij. Bij grote modeketens als bijvoorbeeld H & M kopen consumenten massaal hetzelfde.

Het argument dat zelfgebreide kleren goedkoper zijn, gaat niet helemaal op. Vriend Miller kocht gisteren nog twaalf bollen garen voor bijna vijftig euro. Voor één trui. Maar de allereerste sjaal die Stephen Akehurst breide gaat nog steeds mee. Hoewel meer om sentimentele, dan om esthetische redenen.

Akehurst loopt regelmatig dure winkels binnen om de kunst af te kijken. Een wollen sjaal van 300 euro maakt hij thuis voor een prikkie na. „Dan sta ik uren zo’n sjaal te bestuderen, om ’m vervolgens niet te kopen. Dat hebben ze daar best door.”

Dat de breikunst weinig meer op school wordt onderwezen, betreurt hij. „Het is goed voor de concentratie, het vraagt toewijding en het is voor een kind goed om het gevoel te hebben dat-ie iets helemaal zelf heeft gemaakt.” En daarbij, zegt Akehurst, is het iets wat je zowel in je eentje, als in groepsverband kunt doen.

Het brein achter de Amsterdamse breiavondjes zou het liefst de hele wereld aan de breipennen zien en zijn ’Idle Hands’ verder tot een begrip maken. Met filmpjes op YouTube kan elke beginner zichzelf nu al één rechts en één averechts aanleren, maar het kan grootser. Momenteel is Akehurst bezig met het bedenken van een goedkope brei-kit voor beginners.

„Dat we ooit eens bij elkaar zouden komen in Idle Hands-koffiebars om patronen uit te wisselen en gezamenlijk te breien: dat zou geweldig zijn.”