Hongeren voor het homohuwelijk

Hij is negen kilo afgevallen. Om negen uur ’s avonds is hij kapot en kruipt rillend van de kou in bed. ’s Nachts wordt hij zwetend wakker. Francesco Zanardi is in het Noord-Italiaanse Savona sinds 4 januari bezig met een hongerstaking. „De eerste dagen waren het ergst”, vertelt hij over de telefoon. „Ik had vreselijke honger en mijn maag deed pijn. Nu gaat het wel. Ik drink vruchtensap en eet één keer per dag een energiepapje. Het is groen en vies, maar zonder dat papje zou ik het niet volhouden.”

Francesco Zanardi (38) hongert voor het homohuwelijk. Hij wil met zijn extreme actie bereiken dat het Italiaanse parlement debatteert over de erkenning van de rechten van samenwonende homo’s. „Ik ga pas weer eten wanneer het parlement dat debat op de agenda heeft gezet. Als de politici het willen, kan dat zo gebeurd zijn. Ik wil dat er over wordt gediscussieerd. Want homo’s bestaan nu niet in Italië. We worden genegeerd en hebben helemaal geen rechten. Dat kan toch niet, in een land dat lid is van de Europese Unie? De EU betekent niet alleen dezelfde munt, maar ook dezelfde rechten.”

In Italië is het onmogelijk voor homo’s of lesbiennes om een wettelijke erkenning van hun liefdesrelatie te krijgen. Het homohuwelijk bestaat niet, net zo min als een of andere vorm van het samenlevingscontract. Toen Romano Prodi van 2006 tot 2008 een centrum-linkse regering leidde, zijn daar in het parlement wel plannen voor gesmeed. Maar verder dan dat is het nooit gekomen. Sinds Silvio Berlusconi aan de macht is, is de kwestie niet meer aan de orde geweest.

Zanardi werd zich daar vorige maand pijnlijk van bewust. Hij was samen met Manuel Incorvaia (22), met wie hij bijna twee jaar samenwoont, op vakantie in Griekenland. Daar werd Zanardi het ziekenhuis in geslagen. „Ik realiseerde me dat als Manuel mij zou verliezen, hij alles zou verliezen. Hij zou niet in mijn huis kunnen blijven wonen; hij zou mijn pensioen niet krijgen. Manuel is alles voor me, ik heb verder geen familie. Toen dacht ik: ik moet iets doen. Ik móet de kwestie onder de aandacht brengen, want de Italiaanse homo-organisaties ondernemen veel te weinig.”

Zijn hongerstaking trekt hier en daar de aandacht. Twee linkse parlementsleden zijn bij het homostel op bezoek geweest. Twee Italiaanse Europarlementariërs hebben uit solidariteit ruim een etmaal niets gegeten. De parlementaire groep voor LGBT-rechten in Brussel heeft een open brief naar Rome gestuurd, waarin de parlementsleden worden verzocht ’een einde te maken aan de oneerlijke situatie’. In Savona en Bari zijn fakkeltochten gehouden.

Bericht dat de kwestie op de parlementaire agenda gezet gaat worden, heeft Zanardi nog niet. „Onze rechtse politici zijn allemaal corrupt. Die laten zich omkopen door het Vaticaan, dat tegen elke erkenning van de homorelatie is. Het Vaticaan zorgt voor stemmen en onze conservatieve politici willen die stemmen niet verliezen. Zo simpel is het.”